سلامنوشته اصلی توسط « 7 »
نه نه نه در مورد اینکه گفتین دوست داشتم بیشتر با ایشون وقت بگذرونم واقعا اینطور نبود. چون یک نوع آشنایی رسمی برای ازدواج بود و چند نفر دیگه هم از این موضوع خبر داشتند و عاقلانه و اخلاقی نبود من به هدف دوستی اما با پیشنهاد ازدواج وارد ارتباط آشنایی با ایشون بشم.
تو پست های قبلی هم گفتم که من از نوع تناقض عقیده ایشون در حرف و عمل شگفت زده و شوکه شدم و هنوز هم که هنوزه هضم نکردم این رفتارشون رو. مسائل مالی مهم هستن منم قبول دارم که باید صحبت بشه راجع بهشون. اما وقتی همون ب بسم ا... حتی قبل از صحبت راجع به نقاط اشتراک اخلاقی یا رفتاری کسی از طرفین یه چک لیست بذاره جلوش و یک راست بره سراغ مسائل مالی خیلی میزنه تو ذوق. و مهم تر اینکه همین خانم تو خیلی از مباحث که با دوستان در کنار هم راجع به ازدواج یا وضعیت جوان ها داشتیم همیشه از موضعی صحبت میکردن که باید قناعت پیشه کرد و اول زندگی هوای همدیگه رو داشت!
در مورد اشتغال ایشون بله حق با شماست ، متوجه شدم که به مادیات اهمیت زیادی میدن.
دقیقا مشکل من هم با مورد چهارم هست و بعد از این تاپیک و راهنمایی های شما متوجه شدم که گیرم تو همین مسئله هست. میدونم که یه چیزی هست که به من ارتباط داره و باید رو خودم کار کنم اما تناقض رفتار ایشون هم بی تاثیر نبود. من به ظن خودم و رفتارهای متقابل گذشته ایشون تصور میکردم ایشون بدشون نمیاد با من ازدواج کنن.
اما حرف اصلی من اینه که اگه اینطوریه چرا همون اول کار جواب منفی نداد برای آشنایی؟
همش این سوال تو ذهنمه.
اگه به من علاقه ای نداشت چرا گفت مشکلی نداره آشنا شیم؟
شاید من اون مسائل مالی رو هم اوکی میکردم و تا خود عقد پیش میرفتیم. یعنی ازدواج و مستقل شدن و رهایی از سلطه خانواده پدری انقدر ارزش داره که با طرف مقابل ازدواج کنی در حالی که دوسش نداری و از روی جبر زمانه قبول کردی؟؟!! واقعا درسته؟
حدس شما دقیقا درسته. من تو پست اول هم گفتم که حتی ایشون انقدر به من بی علاقه بوده که بعدا که خودش یه جایی تعریف کرده از خواستگارهای مورد علاقه قبلیش، اصلا اسمی از من به میون نیاورده. خیلی جالبه.
نه نه تنهای الان درگیر رابطه دوستی نیستم بلکه مدت زیادی هست که همچین رابطه ای نداشتم و اون رابطه ها مربوط به سال های قبل بوده . اتفاقا تو انتخاب ایشون، چون به دلم نشسته بودن اصلا تو ذهنم مقایسه ای نکردم با رابطه های قبلیم.
آره باید روی اعتماد به نفس خودم کار کنم و این احساس سرافکندگی شاید به خاطر اینه که جزو اولین تجربه های رسمی من تو بحث آشنایی برای ازدواج بوده.
ایشون به واسطه دختر بودن و موارد دیگه، تجربه آشنایی و خواستگاری های زیادی داشتن نسبت به من.
من خودم به شخصه اگه بار صدم هم برم خواستگاری بازم دوست ندارم همون جلسه اول مثل معامله ملک برم سراغ مسائل مالی و چک و چونه زدن راجع به حقوق و خونه و ماشین و مهریه.
من یه سوال مهم دیگه هم داشتم از خدمتتون.
راجع به همین مسئله آشنایی ازدواج با چند نفر نزدیک ( مذکر و مونث) صحبت کردم یک سری معتقد بودن که بعضی دختر ها تو این مواقع به نوعی طرف مقابل رو میسنجن که ببینن چقدر ممارست داره توی رسیدن بهشون.
من تو موردی که گفتم خیلی جدی و رسمی جلو رفتم بدون دخالت احساسم. یا اینکه حتی طرف مقابل رو با اول شخص صدا نکردم و وقتی ایشون سر شرایط خودشون اصرار کردن من هم شرایط خودم رو گفتم و سعی نکردم نظرشون رو عوض کنم یا متقاعدشون کنم. شاید یک سری از دختر ها رفتار مشابه من رو اینطور تلقی کنن که طرف مقابل اشتیاقی برای بدست آوردن من نداره.
به نظرتون کدوم رفتار صحیحه؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)