حال و احوال یاران همدردی (12)

[سحر بهاری]

دوستان محترم همدردی سلام، روز بهاریتون بخیر

امیدوارم اینروزا رو با قدرت و امید طی کنین و ساعات دلربایی در آینده منتظرتون باشه.
....................................

آقا غلام مطلبی که نوشتین و چند بار اینجا شبیهش رو دیدم، جملاتی رو به ذهنم جاری کرد که لازمه برای همه بنویسم.

شما اگر یه گلدون داشته باشین و بهش آب ندین، جلو نور نذارین، خاکش رو عوض نکنین، در مسیر جریان هوا قرارش ندین ( در واقع آنچنان که نیازشه بهش توجه نکنین ) و منتظر شین یکی از در بیاد و این کارا رو انجام بده و بشینین کنارش و بگین من این گلدون رو دوست دارم ... این دوست داشتنه بچشم نمیاد و قابل باور هم نیست، گیاه هم نمیتونه با حرف شما رشد کنه... نتیجه میشه چی؟ پژمردگی .
یه گیاه پژمرده هم زیبایی و طراوتی نداره که بخواد به نگاه شما تقدیم کنه و حالتونو خوب کنه.
این برای محیطی مثل همدردی صدق میکنه، تک تک ما که اینجا هستیم اگر واقعا رغبت و علاقه قلبی به این فضا داشته باشیم ( و از سر عادت، بیحوصلگی، بخاطر دوستانمون و نیازمون نیایم ) سعی میکنیم گرم نگهش داریم و از کنار هم بودن لذت ببریم. حالا چه ده نفر باشیم ، چه صد نفر، چه دوستانمون باشن چه نباشن، چه مشکل داشته باشیم و چه نداشته باشیم... هر چه انرژی بدیم و تلاش کنیم همون بخودمون بر میگرده.

ما نیاز داریم از خودمون شروع کنیم، حرکت کنیم و منتظر کسی نمونیم. خومونو باور کنیم و دست کم نگیریم. بهم بها بدیم و همدیگر رو حتی اگر نمیشناسیم تشویق کنیم اما نگیم فلانی اگر تو بودی خیلی خوب میشد، وای فلانی اومدی اصلا حالم خوب شد فضا عوض شد، پس چرا اینجا اینشکلیه و ... هنر اینه بتونیم تو هر شرایطی انرژی رو بالا نگه داریم و همه دست به دست هم تلاش کنیم ... هر کدوم چراغی بیاریم و روشنی ببخشیم.
این هم بمعنی افراط نیست مثلا من بیام کل روز تو تاپیک احوال پرسی ، یا چهار تا، چهار تا تاپیک بروز رسانی کنم و به تاپیک های سایرین فرصت اینو ندم دیده بشن و ...

وگرنه سایتی که دست افراد رو باز نگه داشته و رهاشون کرده و هرکسی هر رفتاری دوست داره انجام میده و روزی دها یا صد ها نفر آنلاین میشن و به زعم خودشون بهشون خوش میگذره، اون بمعنی ارزشمند بودن تالار نیست بلکه محلی در جهت دامن زدن به مشکلات فردی، آسیب ها و رسیدن به منافع شخصی گردانندگان هست.

و البته هیچوقت یک نفر نمیتونه بار بقیه رو بدوش بکشه، دوباره تأکید میکنم همه باید تلاش کنیم. لازمه ی حرکتمونم توجه به اهداف اون جاییه که درونش هستیم، احترام به ارزشها و قوانینش ، تفکرات مثبت ، مفید و شادی آفرین و بی شک عملمون باید خروجی ذهنی باشه که سعیش حذف رذایل اخلاقی و نفع همگانی هست.