گاهی در کشاکش خستگی روح و جسم، به کتاب شعر دانشگاه سرک میکشم. بخش غزل, شعرهای زیبایی با مضامین زیبایی شناسی و معرفت شناسی داره و نگاه پر از معنایی به وجودیت و ماهیت میده,,,خصوصا اشعار حافظ و برخی از اشعار مولانا و دیگر بزرگان شعر. هر بار هم به سراغش میروم تنها دو یا سه بیت رو ده ها بار میخونم و با هر بار خوندن معنایی دیگه از بین لغات بیرون میکشم. در آخر کار هم حس خوبی بهم دست میده و منو شارژ میکنه درست مثل اینکه عینک رو تمیز کنی عمق جدیدی از مفهوم زندگی رو به آدم هدیه میده...
در همدردی با این ترکیب "شعردرمانی" آشنا شدم. واقعا جای خالی شعر در زندگیمون خالیه و ازش غافل هستیم. مخصوصا که اگر حال اهل ادب رو از نزدیک ببینیم بیشتر متوجهش میشیم.
بهتره بخش شعر درمانی با رویکرد عرفانی بهتر و بیشتر فعال باشه...
علاقه مندی ها (Bookmarks)