سلام، من یه داستانی رو تعریف میکنم، شاید یه مقدار بی ربط باشه ، ولی یهویی گفتم اینجا بگم این داستان رو.
یه بار داشتم با یه بنده خدایی صحبت میکردم در مورد اینکه چطور ادما از یه حالت یکنواختی و کرختی در بیان، چطور ادم حال خودشو خوب کنه؟؟؟ این دوست بزرگوار من که استخوانی خورد کرده بود توی این زندگی، داستانی رو بهم گفت. گفت که یه زندانی بوده که همیشه بایستی توی یه سلول انفرادی باشه. تنها جایی که میتونسته بره، روزی دو سه بار میتونسته بره چهار پنج متر اونطرفتر کنار یه آینه ای و خودشو نگاه کنه و برگرده. خب این بزرگوار برای اینکه نپوسه توی اون چهاردیواری، اومده یه کار تکراری هر روز با عشق و علاقه انجام میده، توی همون دو سه ساعتی که اجازه داشته بره کنار آینه. هر روز کفشاشو مرتب میکرده، یه شونه برمیداشته میرفته کنار آینه، موهاشو مرتب میکرده و برمیگشته.
این داستان شاید خیلی ربطی نداشته باشه به قضیه شما، ولی من هر وقت دپرسی و حال بد میاد سراغم، یاد این داستان میفتم ناخودآگاه و سعی میکنم یه کار کوچیک رو با عشق و علاقه هر روز سر یه ساعت خاصی انجام بدم. این باعث میشه که یه جا نشینم و دلم به این خوش باشه که یه کاری امروز انجام دادم. برای من خیلی موثر بوده....
همه ما آدمها در معرض افسردگی و دپرشن قرار داریم (این خیلی نکته مهمی هست که همه آدمها در معرضش هستن، شدت و ضعف داره، ولی صادقه برای همه)، باید راه برون رفت از اون رو بلد باشیم، با مطالعه یا سعی و خطا میتونیم اون روش رو پیدا کنیم. امیدوارم چیزایی که گفتم بدردتون بخوره ...
علاقه مندی ها (Bookmarks)