سلام.
یکم صبوری کنید. همین.
ببینید، میدونم الان ناراحتید. ولی اینقدر عجله و اصرار واقعا بچگانست.
چه اصراری دارید به اثبات؟ برای شمایی که اونقدر دوستش دارید که میرید لباسهاشو بو میکنید، ثابت شدن چه فایده ای داره؟
فعلا میدونید کارتون مثل چیه؟ مثل اینکه مثلا یه چاقویی خورده باشه به بدنتون، بعد شما خودت بارها و بارها دسته اون چاقو رو بگیری و در بیاری و باز فرو کنی تو بدنت تا اونجایی که دیگه هیچ جای سالمی برای خودتون نذارید!!
بر اساس فرض که ایشون اشتباهی کرده باشند ( هر چند فقط فرضه) ولی لطفا شما اوضاع رو خرابتر نکن.
علاقه مندی ها (Bookmarks)