خانم mohat این حرفها را که در پایان نوشتارم خطاب به نازنین غ خواهم زد،ملاک نگرفته و زودی شما را تحریک نکند و از شما می خواهم هیچگاه یک سوی مشاجره خانوادگی تان نباشید و آرامش خود را حفظ کنید.اگر در برابر کارهای زشت همسرتان که اصلاً قابل قبول نیست بی تفاوت باشید و بفهبمید و از درون خود در یابید که خوبی،شخصیت،محترم بودن و زیبا و باهوش بودن تان به حرفهای او ربطی ندارد و شما براستی چنین هستید که واقعیت هم همین است،راحت می شوید.
هیچ کسی و حتی همه مردم دنیا نیز شخصیت و هویت و اعتماد به نفس ما را تعریف نکرده و این ویژگیها وابسته نه تنها به حرفها و نظرات شوهر شما،بلکه همه مردم دنیا هعم نیست.این را بیاموزید که برای نظرات دیگران درباره خود و باورهایتان هیچگونه ارزشی قائل نشوید ئ حالت تدافعی نگیرید و داوری آنها را درباره خودتان ارزشمند ندانید،اما به آنها احترام بگذارید؛شاید در نگاه اول این نشدنی است،اما اگر اندیشه و خودباوری لازم را کسب کنید،این کار شدنی است.
مثلاً در برابر کسانی که نظرات بی منطقی دارند یا توهین می کنند یا ما را تحقیر می کنند،باید تنها آنها را بشنوید و ناراحت نشوید،نه در همان زمان و نه در آینده با یادآوری آن خاطرات خودتان آزار ندهید.یک راهش آن است که خودتان را در جای یک ناظر یا یک نفر سوم قرار دهید و خودتان را بنگرید و بفهمید که آن حرفها و حرکات زشت دیگران هیچ اثری روی شما ندارند.اگر با تمام وجود بفهمید که شما چیزی کم ندارید و محترم و کامل و خوب هستید،90% راه را رفته اید.البته همه اینها در صورتی است که به حقوق دیگران زبانی و عملی تجاور نکرده و جرم و تعدی را مرتکب نشده باشید که ان شاءا . . . چنین نیست.
و نازین غ نازنین و ارجمند
می دانم که می خواهید حربه شکیبایی و سیاست ورزی زنانه را به مراجعان بیاموزید و از عصبانیت آنها بکاهید،اما در همین مورد این خانم اگر همه حرفهایشان راست باشند،بنده شوهرشان را صددرصد تقصیرکار دانسته و واکنش بجا را در برابر چنین انسان بیماری جائز می دانم.اگر در بابر تجاوز،توهین،تمسخر،تهمت و ستم دیگران کوتاه بیاییم حالا بنابر هر مصلحت اندیشی،خودمان داریم بر خودمان ستم روا داشته و انسانیت ما زیر سؤال می رود.
اگر طرف مقابل ما بیماری روانی پنهان با آشکار خفیف یا شدیدی داشته باشد،مقصر ما نیستیم و باید از خود دفاع مشروع کرده یا به رابطه مان خاتمه دهیم.