مدیر همدردی بسیار بسیار ممنونم بابت راهنمائی و پاسخ ارزشمندتون
والا شاید چند دلیل برای این رفتار منفعلانه من که البته به تدریج ایجاد شد به این شرح هست که:
اولا اینکه من دنبال آرامش بودم و متاسفانه فکر میکردم با تن دادن به خواسته اش به آرامش میرسم که متاسفانه فکر اشتباهی بود و مرتب به خواسته هاش افزوده میشد و رابطه اش با خانواده ام بدتر از قبل
دوم اینکه چون خواهر همسرم در رشته روان شناسی درس خونده بودن و دکتر بودن من بنا به توصیه خانواده اش که مرتب میگفتن تو چیزی نگو اون خودش کوتاه میاد و صبر کن و صبر کن و صبر کن این راه رو پیش گرفتم اما متاسفانه گویا در این زمینه منفعت خودشون و پسرشون رو الویت قرار داده بودن تا منفعت من رو
و اینکه راستش من دیگه الان خودم تمایل و علاقه ای به تجربه مجدد اون حجم از استرس رو با ادامه زندگی مشترکم ندارم و تنها دلایلی که باعث میشه گاهی به برگشت فکر کنم این هست که:
۱_ شاید با دو ماه دوری من سرش به سنگ خورده و پشیمون شده (که البته در پیام هایی که الان بهم میده بویی از پشیمونی نیست و فقط جنبه یادآوری خاطرات شیرین قبل هست و دلتنگی شدید و اینکه همچنان تاکید میکنن که همه مقصر بودن به خصوص خانواده من)
۲_ نگرانیم از سرزنش های احتمالی دخترم در آینده و اینکه من رو مقصر جدایی بدونه (چون همون طور که گفتم همسرم همیشه ماجراها رو به نفع خودش بیان میکنه و تبحر زیادی در ایجاد عذاب وجدان در طرف مقابل داره و با پررنگ کردن خطاهای طرف مقابل خطاهای خودش رو بی ارزش و منطقی نشون میده)
۳_ اینکه زندگی من از دور و در چشم اقوام بسیار رویایی و زیبا بوده و نگران این هستم که با پیچیدن این موضوع چه برخوردهایی در انتظارم هست
۴_ ترس از آینده نامعلوم بعد مطلقه بودن و اینکه آیا در جامعه از عهده زندگی با این محدودیت هایی که پیش رو دارم بر میام
الان خانواده ام میگن همه جوره ساپورتم میکنن اما در هر حال من تمایل به داشتن خانه و درآمد مستقل دارم و نمیدونم آیا میتونم با این اوضاع اقتصادی به خواسته هام برسم یا نه!!(اصلا منظورم ازدواج مجدد نیست)










علاقه مندی ها (Bookmarks)