ممنون از توضیحاتتون .
من یه توضیحی بدم. اوایل ازدواج به این شکل بود که فقط ایشون خرج می کرد و من به ندرت اونم برای خودم خرج می کردم. ولی به مرور با حرفایی که بعضی وقتها میزدن حس کردم که بعضی از اختلافات ما بخاطر اینه که ایشون انتظار داره من هم در خونه خرج کنم. بعلاوه اینکه یه بار که پیش مشاور رفتیم مشاور گفت که هم در خرج مشترک باشین و هم در کارهای منزل و کلا همکارانه کار کنید. من از پارسال این تز رو اجرا کردم و فکر می کردم همسرم می دونه و قدر می دونه. ولی اخیرا حرفایی زد که متوجه شدم کلا میزنه زیرش و ادعا داره که کل خرج خونه با اونه و من اصلا چیزی نمی خرم!!
بعلاوه در کارهای خونه هم کمک نمی کنه. من بجز کار خونه کارهای دیگه هم دارم که باید براشون وقت بذارم. از خونه کثیف و بهم ریخته هم هردومون بدمون میاد. ولی به نظرم عدالت نیست این وضعی که ما داریم.
ایده آل من اینه که کارهارو مشترکا انجام بدیم و در عوض من هم در خرج خونه سهیم میشم ولی نمی خوام کمک های همسرم لطف باشه و خرج کردن من هم لطف. بلکه طبق برنامه ریزی و وظیفه گذاری باشه. ولی همسرم قبول نمی کنه.
ولی اینجور که من از نوشته های شما برداشت کردم منظورتون اینه که من همچنان کارهای خونه رو خودم به تنهایی انجام بدم. ولی درخواست کنم که همسرم تمامی وسایل لازم رو خودش بخره حتی وسایل مربوط به من و لباس و ... . درسته؟
یه سوال دیگه هم داشتم. اینکه نقش و مسئولیت های یه خانم شاغل و خانه دار فرقی باهم نداره؟ اگه اینطوریه من فکر خوم رو بکنم و برنامه ریزی کنم برای انجام تمامی کارهای منزل و روی کممک شوهرم هم هیچ حسابی نکنم. ولی اگه ایشون در خرج و مخارج کم بذاره اونوقت من چکار کنم؟








علاقه مندی ها (Bookmarks)