همکلاسی

[بانوی آفتاب]

با سلام
شاید من یکم زیادی تند گفتم راجع به نتیجه ازدواج.
اما اصلا هدفم این نبود که شما به این نتیجه برسید که تنهایی بهتره و دوستان دیگر رو هم بترسونم!
این مطلب رو گفتم برای اینکه من خودم هم تصور ایده الی از ازدواج داشتم. اما فکر میکنم ادم باید تصور اولیه اش رو اصلاح کنه. انتظارش رو واقعی کنه از ازدواج. رویاپردازی اش رو کمتر کنه.
و یه چیز دیگه. حتی اگر به من میگفتن ۹۰ درصد ازدواجها هم ناموفق هستن (منظورم از ناموفق صرفا منجر به جدایی نیست. هر ازدواجی که یکی از طرفین راضی نباشن) باز هم من شانسم رو امتحان میکردم.
کلا یه چیزهایی توی این دنیا دست ماست. مثلا در مورد ازدواج مطالعه، مشورت، جلسات آشنایی، پرسش و معاشرت قبل از ازدواج، شاید تحقیق و ...اما بیش از این واقعا دست ما نیست. اما به نظرم دلیل نمیشه که کلا رهاش کنیم.
زندگی همینه! هیچ چیزش به طور قطع قابل پیش بینی نیست. الان همین کرونا رو ببینید. کی فکرش رو میکرد یه دفعه ادم مغرور قرن ۲۱ کلا فلج بشه؟!

سلام مجدد.
خیلی ممنونم بابت راهنمایی تون
نه من در حالت کلی منظورم بود.
داشتم تاپیک قبلیم رو نگاه می کردم، مال حدود 4 ماه پیش..
اونموقع از این ناراحت و دلگیر بودم که تنها هستم. وقتی به اونموقع ها فکر می کنم، ناراحت می شم. چقدر خوب بود. هنوز دختر پاک و معصومی بودم..

چقدر احمق بودم
رفتم با یه پسر دوست شدم با فکرِ خوشِ اینکه قصدش ازدواجه! آخرشم منو ول کرد

بخاطر همین خیلی تجربه بدی بود برام. خیلی اذیت شدم. تجربه ای که جبران ناپذیر بود. احساس بدی دارم نسبت ب خودم.

بخاطر همین دیگه تصمیم گرفتم هیچ وقت ب فکر اینکه تنها هستم یا کسی نیست منو دوست داشته باشه و من دوستش داشته باشم نباشم.
اگه مورد واقعی و مناسب و خوبی برای ازدواج پیش اومد که هیچی. اگه نیومد هم مجرد می مونم و راضی هستم.