پدرم جون به لبمون کرده

[گل_ناز]

سلام
خواهش میکنم، لطف دارین
شما میتونین در هر زمان لازم هست بیاین و مطالبتون رو بنویسین، ما در کنار شما هستیم.

پس با این اوصاف که بیان کردین بهتر هست همان ادامه ی تحصیل و پس انداز ( طبق نوشته ی قبل ) رو در برنامه ی خودتون داشته باشین چون آینده پیش روی شماست و نشان دادید توان چنین کارهایی رو دارید. در این زمان اراده، تلاش و توکل لازم هست.

با تغییرات مثبت و رو به جلوی شما کم کم شرایط به نفعتون تغییر میکنه و این یک انگیزه برای سایرین مخصوصا خواهر و برادرهای کوچکتر خواهد بود.
برای ازدواج هم نگران نباشید، در امر ازدواج چند مطلب مهم قابل تامل هست که یکی از مهم ترین آنها بررسی " خود فرد " بحساب میاد. شما دختر توانا و خوبی هستید و این برای دیگران ارزشمند و قابل اتکا هست.

سپاسگزارم ازتون دوست عزيزم. اميدوارم طبق مطالبي كه شما فرمودي اين توانايي و قدرت رو تو خودم ايجاد كنم تا به سمت پيشرفت قدم بر دارم. لطفا دعا كنيد برام

- - - Updated - - -

سلام گل ناز عزیز. راستش من کوچکترین فرزند خانواده هستم. اما از وقتی که به سن بلوغ رسیدم تا همین الان احساس دوری از خواهر و برادر بزرگترم آزارم می دهد. می دانم حس خواهر و برادر بزرگتر با بقیه بچه ها متفاوت است . اما من همیشه حس تلخی از دوری آنها داشتم خیلی تلخ. به قول شما می خواستند کسی حس نکند مشکل دارند. اما من دارم می بینم که آنها مشکل دارند و به گفتن یا نگفتن آنها نیست. من هیچ وقت کسی را سرزنش نمی کنم که چرا خسته شده است برعکس از حمایت از آنها لذت می برم. خوب زن بودن همین است. حتی حسی از طرد شدن و کوچک انگاشته شدن علی رغم بلوغ سنی و عقلی به من دست می داد. من معتقد بودم که مذاکره خواهران و برادران با هم کارسازتر از سکوت و جدایی آنها با هم است. حتی اگر دعوا کنند شیرین است.
به هر حال این نظر من است و شرایط شما را خودتان بهتر می دانید.

دوست عزيزم ممنونم كه برا همدردي سر زدين تاپيكم. من كاملا متوجه منظورتون هستم - يه جورايي برام قابل لمسه - البته از اين بابت كه من هم حس ميكنم بچه آخر چي ميكشه. من خودم دلم براي آخري خونمون كبابه، صب تا شب تو فكرشم. خيلي ازتون ممنونم كه نظرتون رو به من گفتين، مفيد و جالب بود