من دچار کامل گرایی احساسی هستم و خیلی زود بغضم میترکه و با آهنگ ها خاطرات فراوان دارم ، گاهی اوقات به شدت با بعضی هاشون گریه میکردم ، گاهی اوقات با بعضی هاشون توی فکر فرو میرم.
واما همیشه بزرگترین سوال برای من این بوده که :
دقیقا قصد این خواننده ها امثال اقای احمدوند و صادقی که بسیار عاشقانه میخونند و عشقی رویایی و فریب دهنده رو به نمایش میگذارند ، دقیقا چی هست ؟ آیا این شعر ها فقط تخیلات شاعرشون هست یا واقعیت هم دارن ؟ قصد این خواننده ها چی هست واقعا ؟ خودشون دچار کامل گرایی احساسی نمیشن ؟ دوست ندارن یه معشوق کامل داشته باشند ؟
بعضی اوقات ازشون لجم میگیره
من که با اهنگ های اقای میثم ابراهیمی و احمدوند خودمو ترکوندم
ولی نمیدونم چه حسی من رو جذب خودش میکنه که دوست دارم بازم اهنگ گوش کنم
اصلا انگار نمیشه اهنگ گوش نکرد چقدر از این جوونا و دوست پسر و دختر ها و زن و شوهر هایی که عاشق همند از این اهنگ ها گوش میدن
من با گوش کردن اهنگ های عاشقانه ناخوداگاه حس کامل گرایی احساسیم و داشتن یه معشوقه خیلی زیبا داخل مغزم تداعی میشه که همیشه عاشقشم و از بودن کنارش لذت میبرم که این باعث میشه خانومم رو مقایسه کنم با چیزی که درون ذهنم هست
اعتیاد دارم به اهنگ ها و به شدت ازشون حس میگیرم حالا چه خوبش چه بدش
الان حتی داخل پارک هم که میری بشینی یا رستوران از اینا میزارن
خوشحال میشم نظر دوستان رو بدونم







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)