سلام. من چندتا مورد مثال می زنم از رفتارهای بچه ها که علتش مشکل داخلی بوده است.یه بچه بود شب نمی خوابید و اذیت کن هم شده بود. طفلکی انگل داشت منتها آزمایش نشان نمی داد که دکتر علتش را توضیح داد. الان بهتره. یه بچه دیگر بود که شدیدا عصبانی می شد و مادرش مستاصل شده بود. اونم روده اش التهاب داشت منتها علامت روشنی نداشت. الان درمان شده است. اگر خواستی آدرس یه دکتر خوب بدم ببرش هم داروی گیاهی می ده و هم شیمیایی. حتی ناراحتی معده چنین علائمی ایجاد می کند.
علت دیگری که من دیده ام بچه هایی بوده اند که مادرشان شدیدا تاکید می کند روی اینکه خودش تنها باید بچه را تربیت کند و کسی هیچ حرفی نزند و فرزند پیش کسی حتی مادربزرگش نرود. اگر می رود مراقب باشد که از مادربزرگ تاثیر نگیرد و... خوب این احتیاط مادر ریسک پذیری فرزندش را به شدت پایین می آورد و حتی من بچه ای را دیدم که دچار لکنت شده بود. مادر بدون اینکه متوجه باشد با تاکید بیش از حد به تسلط بر فرزندش او را مضطرب می کرد. در حالی که انسان موجودی اجتماعی است و نیاز به ارتباط با دیگران دارد. نیاز به تجربه های واقعی زندگی دارد.
علت دیگرش این است که خود مادر دچار تردید و اضطراب و تنش درونی است. و این خصلت را به فرزندش هم انتقال می دهد. اگر مادر مشکلش را حل کند فرزندش هم بهتر می شود.
علاقه مندی ها (Bookmarks)