پدرم جون به لبمون کرده

[گل_ناز]

خواهش میکنم، متشکرم از پاسخت

بله خیلی خوب هست که شما علاقه و استعداد دارین و میشه اینو بیش از پیش ازش بهره برد و توانایی های شما رو شکوفا کرد.
منظورتون از استرس و اضطراب چی هست؟ لطفا شرح بدید. ( از چه زمانی ، چرا و چند ساله و همچنین عوامل و موقعیت های تشدید کننده ... )

خواهش میکنم دوست عزیز. استرس و اضطراب رو من از یه چیزی حول و حوش 5 یا 6 سالگی حس کردم. خب مهمترین مساله و طبیعی ترینش تو خونه ما دعواهای پدر و مادرم بود ولی چیزی که باعث شد من به معنای واقعی این استرس و اضطراب رو تو خودم به صورت دائمی و نهادینه ببینم حمله کردن پدرم سمت مادرم و کتک خوردن مادرم به حد مرگ بود. این حرکت رو من تا همین اواخر میشه گفت هر یه ماه یه بار شاهدش بودم و از اون به بعد من دیگه اون آدم سابق نشدم. وقتی تو مدرسه بودم به هیچ وجه تو فکر درس و مشق و دوست و همکلاسی و معلم نبودم، فقط و فقط فکر و ذکرم این بود که برم خونه.
الانم دعواهای اونجوری نیس ولی تیکه پرونی ها و دعواهای لفظی به قوت خودش باقیه. مادرم هم افسرده شده همش تو تلوزیون برنامه های مربوط به اخبار بد و منفی رو تعقیب میکنه (ایضا پدرم). خیلی از آدما روزشون رو با آهنگ، خبر خوب یا حتی اخبار مربوط به سلامتی شروع میکنن. من روزم رو با خبر ترور و زلزله و گم شدن بچه و غیره. تو این مورد هم اصلا نمیتونم چیزی به پدرم بگم. به مادرمم که میگم مادر گلم روزتو با یه آهنگ شاد با یه خبر خوب شروع کن دست پیش و میگیره که پس نیفته: من دوس دارم اینارو ببینم و من خوشم میاد و اینو نبینم چیو ببینم و ینی من تو خونه حق انتخاب ندارم و غیره. (همونطوری که میبینید ماشالله دور و بریای من همه تحصیل کرده و شاغل ولی افسرده و غیر منطقی).
از طرف دیگه اینا وسایلای کهنه جم میکنن. هیچ چیزی رو دور نمیندازن، خونه شده بازار سمساران و جک و جانور! باز تو این مورد هم نمیتونم حرفی بزنم. این شده که مچاله شدم گوشه اتاقم. تا اونجایی که بتونم از اتاقم بیرون نمیرم چون حس میکنم از اتاقم خارج شم چشمم به جهنمی میفته که اطرافیان ساختن و در نهایت تعجب ازش دفاع هم میکنن.
حالا به نظر شما دوست عزیز با این اوصاف من اگه شاد و شنگول باشم و استرس و اضطراب نداشته باشم، طبیعیه به نظرتون؟ من ازدواج نکردم، بچه دار نشدم، خونه و زندگی شخصی هم برای خودم ندارم ولی پیر شدم...