رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم * کار جهان به اهل جهان واگذاشتیم
چون آهوی رمیده ز وحشت سرای شهر * رفتیم و سر به دامن صحرا گذاشتیم
بالای هفت پردهٔ نیلی است جای ما * پا چون حباب بر سر دریا گذاشتیم
ما را بس است جلوهگه شاهدان قدس * دنیا برای مردم دنیا گذاشتیم
در جستجوی یار دل آزار کس نبود * این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم
*** ***
ایمن ز دشمنیم که با دشمنیم دوست * بنیان زندگی به مدارا گذاشتیم
صد غنچهٔ دل از نفس ما شکفته شد * هر جا که چون نسیم سحر پا گذاشتیم
ما شکوه از کشاکش دوران نمیکنیم * موجیم و کار خویش به دریا گذاشتیم
از ما به روزگار حدیث وفا بس است * نگذاشتیم گر اثری یا گذاشتیم
بودیم شمع محفل روشندلان رهی * رفتیم و داغ خویش به دلها گذاشتیم
بخشی از یک غزل








پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)