سلام
اصل مهم اینه که بچه نیاز به مراقبت دائمی داره که قطعا منظورم صرفا تامین نیازهای زیستیش نیست بلکه توجه به شرایط احساسات و روحیاتش اینکه بهش به عنوان یک انسان توجه بشه . در واقع تمام نیازهای روحی که بزرگسال داره اونم داره. اگه ناراحت میشه یا گریه میکنه نیاز به توجه داره . اگه داره میخنده میخواد توجه یکی رو به خودش جلب کنه و تو با خندیدن بهش، بهش میگی که دارم تو رو می بینم و وجودشو تایید می کنی. خلاصه تر اینکه نیاز به "عشق" داره.
حالا این مراقبت دائمی هر چند نیاز نیست همواره توسط پدر و مادر تامین بشه ولی منم فکر میکنم تا دو سال رو بهتره توسط خودت انجام بشه. البته مراقب باش بهش وابسته نشی که بعد از مرخصی خودت و دخترت اذیت نشید. بنابراین برای تمرین همه که شده هر چند وقت یکبار برای ده دقیقه (و نه بیشتر ) از خونه خارج شو و اونو پیش پدرش بذار.
این وسط باید بسنجی که شوهرت چقدر میتونه خودشو با شرایط جدید وفق بده که به دو عامل بستگی داره : 1 - به لحاظ روحیه برای جبران درامد چقدر امادگی داره ؛ شبیه چیزی که خانم بینهایت در مورد شوهرشون گفتند 2 -چه ابزارهایی برای اینکار داره : مثل پول، حرفه ی خانوادگی، تخصص علمی که بشه ازش درامد فوق العاده کسب کرد در مدت کوتاه و...
و بعد هم مدیریت مالی و کاهش هزینه هاتون.
همینطور باید در نظر گرفت تو بدترین شرایط شوهرت وقتی تحت فشار مالی قرار بگیره چه روحیاتی پیدا میکنه؟ به هر حال بخشی از تربیت دخترت وابسته به روحیات شوهرته و آرامش او هم تعیین کننده است.
و مجددا باید در نظر گرفت شرایط مملکت ما عادی نیست و این رو تک تک مسائل ما از جمله تربیت بچه ها اثر میذاره. پس نمیشه خیلی ایده آل هم فکر کرد و تفکیک وظایف قائل شد.
با این همه در مجموع 70 درصد به مرخصی رای میدم چون هر چی بشه؛ 5 سال اول زندگی یه آدم خیلی خیلی مهمه و اگر این یکسال کمی تحت فشار مالی باشید بهتر از اینه که اون بچه سالیان سال بخواد خلا های ناشی از نبود تو رو تحمل ویا جبران کنه.
خداحافظ








علاقه مندی ها (Bookmarks)