مديريت مالى زن و شوهر براى زنى كه درامد داره!

[Somebody20]

سامبادی جان من چندبار فکر کردم که آیا اگه مادر همسرت از دنیا بره، همسرت تو رو جایگزین اون می کنه؟ و همون جایگاهی که الان مادرش درش هست رو به تو می ده؟

متاسفانه نتونستم به این سوال جواب مثبت بدم.

فکر می کنم شما باید یه وقت و انرژی ای رو بصورت خالصانه صرف شناخت و درک ساختارهای ذهنی همسرت کنی و بعد هم وفق دادن خودت با اون ساختار.

راه حل شما این نیست که مادرش از این وسط جمع بشه. ظاهرا راه حل اینه که شما (با حفظ هویت خودت) با ساختار ذهنی و روانی همسرت هماهنگ بشی، و از مادرش بعنوان یک نمونه ی موفق ایده بگیری.

من تا حالا نشنیده بودم یه مادر حقوقش رو بده دست پسرش و ازش ماهیانه بگیره! بعید می دونم چنین پسری، با این ساختار تربیتی بخواد با چیزیکه مدنظر شماست خودش رو وفق بده. بنابراین امیدوارم تو بتونی خودت رو بصورت هوشمندانه ای با چیزیکه مدنظر اونه هماهنگ کنی و مدلی دربیاری که هم اون ازش راضی باشه و هم خودت در مسیر اهدافت باشی.

مرسى ميشل، منم داشتم همينكارو ميكردم ب خيال خودم.
پولمو ميدادم دستش و خودمو وابسته نشون ميدادم، اما يهو بهم برخورد و عصبانى شدم از رفتارش.
شايد اشتباه كردم و بايد تاوانشم بدم، بايد سكوت ميكردم و همون رويه ادامه پيدا ميكرد.
نميدونم، نميدونم ايا همه زناى كارمند حقوقشون ديت شوهرشونه و پول تو جيبى ميگيرن؟!
نميشه خودم ب اختيار خودم پول پس انداز كنم و بعد بذاريم روى هم كاريش كنيم؟! اين منطقى ترن، ولى وابستگى توش نيست و باعث ميشه دوباره شخصيت كناره شم

فك ميكنم اگ حقوقش جدا شه:
شوهرم انقد پول دستش نداره ك ب اين راحتى منو فر بده و بگ ناراحتى بولتو وردار و برو ب سلامت. محبوره مث اول كار ك دستش خالى بود و رضايت منو جلب ميكرد تا پولم بياد وسط همون كارو كنه!
ايشون انقد زنگ نميزنه و درگير شوهرم نميشه براى خيلى از مسايل، حقوقش جداس، مخارجش جدس و تكليفش معلومه و حس استقلال هم خودش ميكنه هم شوهرم بهش القا ميشه مادرش مستقل شده!
هم مث خونواده من ، بازاينكه كمكون كردن اما حق اطهار نظر نداره،چون حسابشون سواست و معلومه!
اگه شريك ديگه اى مداشته باشه، فك ميكنم احتمال داره كم كم منو شريك خودش بدونه، ب جاى اينكه با مادرش بره حونه ببينه براى خريد، بدونه ك تنهاست و زنش بايد كنارش باشه و نظر بده، نه خودش و مادرش.
مشكل اينحاس من حس ميكنم ايشون هرحايى ك بايد من باشم، حاى منو گرفته و نقش منو ايفا ميكنه. هميشه ي قدم از من جلوتره، هميشه با شوهرم صميمى تره تا خود من!

گرينه بعدى اينو، سهممو بگيرم خرج كنم و و بخشيشم پس انداز. خودمو از مسايل مالى جدا كنم، همزمان خيلى طبيعى مخالفت هامو ن ب عنوان شريك مالى، اما شريك زندگى ابراز كنم، هرچند شايد اونا مخالفت كنن و بگن ب تو چه، اما من باز دوباره و دوباره خودمو قاطى خيلى چيزا كنم، نه پولمو! تا همونطور م من نقش مادرشو تو زندگيم ب ناحق پديرفتم، اونام هرچند نقش منو ناحق بدونن، اما بپذيرن ك من اينم و تو چيزايى م ب خيالشون ب من مربوط نيس دخالت ميكنم!