سلام دوست عزیز
امیدوارم حالتون خوب باشه
تاپیکتونو خوندم و بسیار متاثر شدم نه برای شما بلکه برای کل جوانهای این مملکت ، متاسفانه شرایط جامعه ما طوری شده که جوانها بسیار ناامیدانه زندگی میکنن
ببینین اول از همه دوست دختر یا دوست پسر داشتن شاید مقطعی نیازهای عاطفیتونو برطرف میکنه اما عین آب شور دریامیمونه که بعدش تشنه تر تون میکنه
من قبلا وقتی کسی این حرفا رو میگفت میگفتم چه آدم املی هست . اونم تو این دوره زمونه ، چه اشکالی داره اما بعدش دیدم واقعا بعدش آدم ضربه بدی میخوره ( که نمونه اشو هم خودتون دیدین)
بنظر من سن و شرایطتتون خیلی هم خوبه و از خیلی از هم و سن و سالهاتون هم جلو هستین اولین قدم شما خیلی با احترام با پدر مادرتون صحبت کنین و رضایتتشونو کسب کنین بهشون بگین که واقعا تنهایی نمیتونین و نیاز به همدم دارین و حرفایی که خودتون بهتر میشناسین که بهشون بگین ....
معمولا در خانواده هایی که تک فرزندی هستن دلیل اصلی مخالفت اینکه پدر مادر بدلیل حس وابستگی و اینکه تنها نشن مخالفت میکنن اما در ظاهر موارد دیگه رو بیان میکنن....
شما میتونین این اطمینان بدین که بعد ازدواج کنار آنها خواهین بود یا منزلی که برا سکونت انتخاب میکنین نزدیک پدر و مادرتون خواهد بود و اگه با کسی شناخت پیدا کردین شرایطتتونو بهش توضیح بدین تا مطمئن شین توقع هاشون در چه حدی هست و ایا این موارد قبول میکنن یا نه ، اما این آشنایی در قالب دوستی انجام ندین . اگر کسی شرایط عمومی و معیارهاتونو داشت خواستگاری اولیه رو انجام بدین بعد زیر نظر خانواده ها پیش برین
با آرزوی بهترین ها برای برادر خوبم
علاقه مندی ها (Bookmarks)