سلام. زن ایرانی عزیز. ممنونم از حسن نظرتون و همدردیتون.نوشته اصلی توسط زن ایرانی
در مورد انگیزه که میفرمایید، مشکل من اینه که انگیزهی واقعی برای هیچی ندارم. در مورد ادامع نحصیل هم باید بگم که من همین ارشد رو هم به معنای واقعی جون خودم و خانوادم و استاد و همه رو در آوردم تا طی کردم. حالا وقتی میدونم اینجوری هستم ( نمیدونم اسمش چیه؟ تنبلی، بی ارادگی، بی انگیزگی، راحت طلبی، ترس، فرار یا هر چیز دیگه) چجوری بلند شم برم دکتری بخونم یا تصمیم به اپلای بگیرم؟
عملا من سالهاست هیچ کاری رو تا آخر انجام میدم. میرم کلاس اسم مینویسم چند جلسه میرم دیگه نمیرم. میرم یه دوره شکت میکنم یهو نمیرم آزمونی که برای دریافت مدرکه رو بگیرم. نمیدونم چه مرگمه. ارشد رو هم از همون اولش صد بار فکر انصراف اومد توی سرم و تا اومدم تموم کنم خودمو کشتم. هنوزم دفاع نکرده ام و هنوزم کلی کار مونده ازش و شایدم اصلا به دیگه نرسم انجامشون بدم و اخراج شم. چون دیگه وقت نداره. و منم نمیدونم چه مرگمه انجام نمیدم کارامو. حالا واقعا اپلای گرفتن یا دکتری خوندن به من که اینجوری ام میاد اصلا؟؟!!
سلام آنه ماری عزیز.
دو قطبی فکر نکنم باشم. چون سالهاست شادی و رضایت حس نکرده ام. حتی وقتایی که به نظر میاد حالم خوبه، حالم خوب نیست. سعی میکنم حال به رو نیارم که حالم بده. فکر نکنم دو قطبی باشم. ولی فکر کنم لازمه دارو بخورم. اما باورت میشه برای دارو خوردن هم بی انگیزه ام؟ نوبت دکتر میگیرم و نمیرم. یا میرم تا دم مطب و بر میگردم. نمیدونم را. شاید چون توی این ده سال چند بار دارو مصرف کردم ولی بی فایده بود. مشکلات من بیشتر از افکار خودم و شرایط زندگی و محیط اطرافمه. که دارو اینها رو حل نمیکنه. من هر چقدر هم دارو بخورم ولی در محیط افسرده ای باشم، بی فایده است.
اینکه شما الان دارید در یک راه سخت قدم بر میدارید، نشون دهنده انگیزه است. حتما چیزی براتون اونقدر مهم بوده که در اون راه قدم بر دارید. ولی من دیگه انگیزه برای هیچی ندارم. دل و دماغ هیچی ندارم. برام دیگه هیچی فرق نداره.
QUOTE=bahareh09;448108]پوه جان
ایا علت خاصی هست که الان اینطوری شدی و میگی به ته رسیدی و.. ؟
یا بی علت اینطوری شدی؟
اگه علت خاصی هست خب بهتره بازش کنی که هم دوستات و هم خود مدیر بتونن کمکت کنن..
اما اگه بی هیچ علتی تو همچی فازی رفتی که خب یه مقداری عجیبه..
من فک کنم بهتر باشه بری پیش یه روانپزشک و بطور موقت دارو مصرف کنی
منم دارم دارو میخورم
اینقد دکتره دارو به دمم بسته که قفل کردم
ولی انشاالله مشکل شما جدی نیست و با یکی دو مدل قرص معمولی کارت راه میفته
ولی بازم میگم اگه علت خاصی برا حال الانت هست که اون علت رو میشه با مشاوره یا حرف زدن حلش کرد خب حلش کن و الکی نرو دکتر..
اما اگه علتی وجود داره که با مشاوره هم حل شدنی نیس
یا اصلا اگه بی علت حالت این شکلی شده خب بنظرم مراجعه به روانپزشک میتونه خیلی برات مفید باشه[/QUOTE]
سلام. بهاره جان. اینقدر ذهنم شلوغه و از هه چی بریدم که نمی تونم علت یابی کنم. اما به هر جنبه از زندگیم که نگاه میکنم جز تاریکی چیزی نمیبینم.
سلام. من تا مدتها فکر میکردم شما آقا هستید.
چند تا یتیم؟؟؟ شما بگو یکی... من از پس خودم هم بر نمیام چه برسه به اینکه برم یه طفل معصوم رو بیارم. با این مشکلات روانی خودم اونو هم خل و دیوونه کنم؟
انگیزه ای برای چیزی ندارم که براش برنامه بریزم.
در مورد ازدواج هم، نمیدونم خدا اصلا برای من مقدر کرده بوده یا نه. ولی میدونی چیه؟ هر چیزی در زمان خودش فایده داره. صبر من اندازه صبر خدا نبود. بعد از اینش هم دیگه نوشدارو بعد از مرگ سهرابه. راستش رو بخواید من اصلا ندیدم خدا به موقع به دادم برسه. البته نمیندازم گردن خدا. حتما من لایق نبودم. ولی حد توان من همونقدر بوده.
سلام. خوبید؟ ممنونم از همدردیتون. درک میکنم سخته. شما چند سالتونه؟ تا حالا تاپیک زدید برای حل مشکلتون؟ اگر دوست داشتید یه تاپیک بزنید و کمک بگیرید از دوستان. منم بعدا میخونم تاپیکتون رو. باید ببینید راه حلی پیدا میشه برای مشکلتون یا نه. امیدوارم درست بشه شرایط و حالتون.
سلام بر فرشته مهربان خیلی عزیز.
حالتون خوبه؟
احساس کردم این پیامتون در حال و احوال، غیر مستقیم جواب به حرفهای من توی حال و احوال هم هست.
خیلی سعی میکنم داشته ها رو ببینم. ولی راستش نمیتونم باهاشون خوشحال باشم. من پدر و مادرم رو دارم. که با وجود اختلافای که بینمون پیش میاد قلبا همئیگه رو دوست داریم. خواهر و برادرهام رو دارم که اونها هم با وجود همه اختلافات باز هم همددیگه رو دوست داریم. خواهرزاده ها و برادرزادم رو دارم که تنها موجودات پاک و دوست داشتنی و معصوم زندگی من هستند. و دقیقا همین چند نفر هستند که به خاطرشون نمیتونم خودکشی کنم. و گرنه دلیلی برای موندن نداشتم. فکر میکنم پدر و مادرم خیلی خواهند شکست اگر خودکشی کنم. فکر میکنم اگر خودکشی کنم چه اثرات روانی بدی روی خواهرزاده ها و برادرزاده ام خواهد گذاشت. چه بار روانی بزرگی به خواهر و برادرهام وارد خواهد شد. و همین ها باعث میشه خودکشی نکنم و به تحمل تلخی ها ادامه بدم. ولی اگر حرف خوشحالی از داشته ها باشه، چیزی واقعا خوشحالم نمیکینه. چیزی که خوشحالم کنه ندارم. یا حداقل نگاهم جوری شده که نمیتونم ببینم.
همین پدر و مادر من، از نگاهشون نگرانی برای من و آینده ام میباره. و این بسیار به من فشار فکری میاره. و ارزو میکنم کاش اصلا نبودم که این پدر و مادر اینقدر نگران نباشند. گرچه در شرایطم بی تقصیر نبوده اند.
داشته ی لذت آوری نمیبینم در وجود خودم. حتی خودم برای خودم آزاردهنده ام. چون نمیدونم خودم دقیقا کی ام و چی ام. احساس میکنم بین چیزی که دیگران از من تصور دارند با خود درونی من، فاصله هست. نه شهامت این رو دارم که مقابل دیگران هم فریاد بزنم من چی هستم، نه وقتی یگران من رو بهتر از چیزی که هستم میدانند حساس خوبی دارم. نمیدونم چجوری بگم.
اما اینکه هر چه نداریم ز حکمت خداست.... من نمیدونم حکمت خدا چی بوده. به عنوان یه مثال من نمیدونم چرا حکمت خدا این بود که ده سال از شکست عاطفی بگذره و در تقدیر من جایگزینی قرار نداده باشه. حکمتش از این همه فشار از سرکوب انواع نیازها، از از دست دادن امیدها و ارزوها چی بود؟؟ قویتر کردن من؟ قوی شدم واقعا؟؟؟ اگر یک نتیجه مثبت از نداشته ها و ندادنهای به اصطلاح حکیمانه خدا در زندگی ام دیده بودم، خیلی آرامتر بودم.
درکل به نظرم تمام تصمیمات زندگی ام اشتباه بوده. در هر زمینه ای. گرچه تصمیمیاتی نبوده که بی فکر بگیرم. ولی اصلا نتیجه ی خوبی نداد هیچ کدوم. در هیچ زمینه ای.
الان هم واقعا دیگه قدرت و اعصاب و توان هیچی در خودم نمیبینم. باز هم بن بست و شکست رو فقط در انتظار خودم میبینم. چون حداقل در این ده سال چیزی جز این نبوده زندگیم. شکست پشت شکست. و من هم دیگه تسلیم شدم و باخت رو پذیرفتم.
بله، طبیعت قشنگه، خلقت زیباست، عزیزانی هستند که دلیل این باشن که باز هم تحمل کنی. ولی من نمیتونم چشم ببندم بر آینده تاریکی که در انتظارمه. نمیتونم نبینم که از این به بعد همه چیز بدتر هم خواهد شد. نمیتونم نبینم که چیزی حل نخواهد شد و مشکلات تازه ای هم در پیش خواهد بود. به یقین مطمئنم که چیزی بهتر نخواهد شد.
دقیقا با کدام داشته ام باید احساس خوشبختی کنم؟
- - - Updated - - -
سلام. زن ایرانی عزیز. ممنونم از حسن نظرتون و همدردیتون.
در مورد انگیزه که میفرمایید، مشکل من اینه که انگیزهی واقعی برای هیچی ندارم. در مورد ادامع نحصیل هم باید بگم که من همین ارشد رو هم به معنای واقعی جون خودم و خانوادم و استاد و همه رو در آوردم تا طی کردم. حالا وقتی میدونم اینجوری هستم ( نمیدونم اسمش چیه؟ تنبلی، بی ارادگی، بی انگیزگی، راحت طلبی، ترس، فرار یا هر چیز دیگه) چجوری بلند شم برم دکتری بخونم یا تصمیم به اپلای بگیرم؟
عملا من سالهاست هیچ کاری رو تا آخر انجام میدم. میرم کلاس اسم مینویسم چند جلسه میرم دیگه نمیرم. میرم یه دوره شکت میکنم یهو نمیرم آزمونی که برای دریافت مدرکه رو بگیرم. نمیدونم چه مرگمه. ارشد رو هم از همون اولش صد بار فکر انصراف اومد توی سرم و تا اومدم تموم کنم خودمو کشتم. هنوزم دفاع نکرده ام و هنوزم کلی کار مونده ازش و شایدم اصلا به دیگه نرسم انجامشون بدم و اخراج شم. چون دیگه وقت نداره. و منم نمیدونم چه مرگمه انجام نمیدم کارامو. حالا واقعا اپلای گرفتن یا دکتری خوندن به من که اینجوری ام میاد اصلا؟؟!!
سلام آنه ماری عزیز.
دو قطبی فکر نکنم باشم. چون سالهاست شادی و رضایت حس نکرده ام. حتی وقتایی که به نظر میاد حالم خوبه، حالم خوب نیست. سعی میکنم حال به رو نیارم که حالم بده. فکر نکنم دو قطبی باشم. ولی فکر کنم لازمه دارو بخورم. اما باورت میشه برای دارو خوردن هم بی انگیزه ام؟ نوبت دکتر میگیرم و نمیرم. یا میرم تا دم مطب و بر میگردم. نمیدونم را. شاید چون توی این ده سال چند بار دارو مصرف کردم ولی بی فایده بود. مشکلات من بیشتر از افکار خودم و شرایط زندگی و محیط اطرافمه. که دارو اینها رو حل نمیکنه. من هر چقدر هم دارو بخورم ولی در محیط افسرده ای باشم، بی فایده است.
اینکه شما الان دارید در یک راه سخت قدم بر میدارید، نشون دهنده انگیزه است. حتما چیزی براتون اونقدر مهم بوده که در اون راه قدم بر دارید. ولی من دیگه انگیزه برای هیچی ندارم. دل و دماغ هیچی ندارم. برام دیگه هیچی فرق نداره.
QUOTE=bahareh09;448108]پوه جان
ایا علت خاصی هست که الان اینطوری شدی و میگی به ته رسیدی و.. ؟
یا بی علت اینطوری شدی؟
اگه علت خاصی هست خب بهتره بازش کنی که هم دوستات و هم خود مدیر بتونن کمکت کنن..
اما اگه بی هیچ علتی تو همچی فازی رفتی که خب یه مقداری عجیبه..
من فک کنم بهتر باشه بری پیش یه روانپزشک و بطور موقت دارو مصرف کنی
منم دارم دارو میخورم
اینقد دکتره دارو به دمم بسته که قفل کردم
ولی انشاالله مشکل شما جدی نیست و با یکی دو مدل قرص معمولی کارت راه میفته
ولی بازم میگم اگه علت خاصی برا حال الانت هست که اون علت رو میشه با مشاوره یا حرف زدن حلش کرد خب حلش کن و الکی نرو دکتر..
اما اگه علتی وجود داره که با مشاوره هم حل شدنی نیس
یا اصلا اگه بی علت حالت این شکلی شده خب بنظرم مراجعه به روانپزشک میتونه خیلی برات مفید باشه[/QUOTE]
سلام. بهاره جان. اینقدر ذهنم شلوغه و از هه چی بریدم که نمی تونم علت یابی کنم. اما به هر جنبه از زندگیم که نگاه میکنم جز تاریکی چیزی نمیبینم.
سلام. من تا مدتها فکر میکردم شما آقا هستید.
چند تا یتیم؟؟؟ شما بگو یکی... من از پس خودم هم بر نمیام چه برسه به اینکه برم یه طفل معصوم رو بیارم. با این مشکلات روانی خودم اونو هم خل و دیوونه کنم؟
انگیزه ای برای چیزی ندارم که براش برنامه بریزم.
در مورد ازدواج هم، نمیدونم خدا اصلا برای من مقدر کرده بوده یا نه. ولی میدونی چیه؟ هر چیزی در زمان خودش فایده داره. صبر من اندازه صبر خدا نبود. بعد از اینش هم دیگه نوشدارو بعد از مرگ سهرابه. راستش رو بخواید من اصلا ندیدم خدا به موقع به دادم برسه. البته نمیندازم گردن خدا. حتما من لایق نبودم. ولی حد توان من همونقدر بوده.
سلام. خوبید؟ ممنونم از همدردیتون. درک میکنم سخته. شما چند سالتونه؟ تا حالا تاپیک زدید برای حل مشکلتون؟ اگر دوست داشتید یه تاپیک بزنید و کمک بگیرید از دوستان. منم بعدا میخونم تاپیکتون رو. باید ببینید راه حلی پیدا میشه برای مشکلتون یا نه. امیدوارم درست بشه شرایط و حالتون.
سلام بر فرشته مهربان خیلی عزیز.
حالتون خوبه؟
احساس کردم این پیامتون در حال و احوال، غیر مستقیم جواب به حرفهای من توی حال و احوال هم هست.
خیلی سعی میکنم داشته ها رو ببینم. ولی راستش نمیتونم باهاشون خوشحال باشم. من پدر و مادرم رو دارم. که با وجود اختلافای که بینمون پیش میاد قلبا همئیگه رو دوست داریم. خواهر و برادرهام رو دارم که اونها هم با وجود همه اختلافات باز هم همددیگه رو دوست داریم. خواهرزاده ها و برادرزادم رو دارم که تنها موجودات پاک و دوست داشتنی و معصوم زندگی من هستند. و دقیقا همین چند نفر هستند که به خاطرشون نمیتونم خودکشی کنم. و گرنه دلیلی برای موندن نداشتم. فکر میکنم پدر و مادرم خیلی خواهند شکست اگر خودکشی کنم. فکر میکنم اگر خودکشی کنم چه اثرات روانی بدی روی خواهرزاده ها و برادرزاده ام خواهد گذاشت. چه بار روانی بزرگی به خواهر و برادرهام وارد خواهد شد. و همین ها باعث میشه خودکشی نکنم و به تحمل تلخی ها ادامه بدم. ولی اگر حرف خوشحالی از داشته ها باشه، چیزی واقعا خوشحالم نمیکینه. چیزی که خوشحالم کنه ندارم. یا حداقل نگاهم جوری شده که نمیتونم ببینم.
همین پدر و مادر من، از نگاهشون نگرانی برای من و آینده ام میباره. و این بسیار به من فشار فکری میاره. و ارزو میکنم کاش اصلا نبودم که این پدر و مادر اینقدر نگران نباشند. گرچه در شرایطم بی تقصیر نبوده اند.
داشته ی لذت آوری نمیبینم در وجود خودم. حتی خودم برای خودم آزاردهنده ام. چون نمیدونم خودم دقیقا کی ام و چی ام. احساس میکنم بین چیزی که دیگران از من تصور دارند با خود درونی من، فاصله هست. نه شهامت این رو دارم که مقابل دیگران هم فریاد بزنم من چی هستم، نه وقتی یگران من رو بهتر از چیزی که هستم میدانند حساس خوبی دارم. نمیدونم چجوری بگم.
اما اینکه هر چه نداریم ز حکمت خداست.... من نمیدونم حکمت خدا چی بوده. به عنوان یه مثال من نمیدونم چرا حکمت خدا این بود که ده سال از شکست عاطفی بگذره و در تقدیر من جایگزینی قرار نداده باشه. حکمتش از این همه فشار از سرکوب انواع نیازها، از از دست دادن امیدها و ارزوها چی بود؟؟ قویتر کردن من؟ قوی شدم واقعا؟؟؟ اگر یک نتیجه مثبت از نداشته ها و ندادنهای به اصطلاح حکیمانه خدا در زندگی ام دیده بودم، خیلی آرامتر بودم.
درکل به نظرم تمام تصمیمات زندگی ام اشتباه بوده. در هر زمینه ای. گرچه تصمیمیاتی نبوده که بی فکر بگیرم. ولی اصلا نتیجه ی خوبی نداد هیچ کدوم. در هیچ زمینه ای.
الان هم واقعا دیگه قدرت و اعصاب و توان هیچی در خودم نمیبینم. باز هم بن بست و شکست رو فقط در انتظار خودم میبینم. چون حداقل در این ده سال چیزی جز این نبوده زندگیم. شکست پشت شکست. و من هم دیگه تسلیم شدم و باخت رو پذیرفتم.
بله، طبیعت قشنگه، خلقت زیباست، عزیزانی هستند که دلیل این باشن که باز هم تحمل کنی. ولی من نمیتونم چشم ببندم بر آینده تاریکی که در انتظارمه. نمیتونم نبینم که از این به بعد همه چیز بدتر هم خواهد شد. نمیتونم نبینم که چیزی حل نخواهد شد و مشکلات تازه ای هم در پیش خواهد بود. به یقین مطمئنم که چیزی بهتر نخواهد شد.
دقیقا با کدام داشته ام باید احساس خوشبختی کنم؟
- - - Updated - - -
ویرایش نداره چرا؟
- - - Updated - - -
ویرایش نداره چرا؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)