موندم چه کار کنم

[توانا]

سلام. بنظرم در این شرایط حاد اولویت با ایجاد صمیمیت نیست چون همسرتون عصبانی هستن...حالا حق با اون یا با شما مهم نیست....قدم اول ایجاد احترام دو جانبه هستش...اینقدر روی ارتباط محترمانه کار کنید تا بشه گفت رابطه از صفر شروع بشه...شما الان از دوتا آدم غریبه هم دورترید...چون ما با افراد غریبه محترمانه رفتار میکنیم...پس شما روابطتون زیر صفره....غصه نخورید...درست میشه...اول پایه های احترام متقابل رو مستحکم کنید...چجوریشو خودمم هنوز بطور کامل نمیدونم و تامیک زدم که دوستام کمک کنن....ولی لااقل به این درک رسیدم که اول احترام بعد عشق و صمیمیت...نمیشه همون اول پله ی دوم رو رفت...راجع به این مسئله فکر نمیکنم لازم باشه با همسرتون مشورت کنید...عملا بهش نشون بدید...اول خودتون احترام و تعارف و رودربایستی رو با همسرتون عملی کنید و اگه بی احترامی کردن حساس نشید...فرض کنید تازه باهم آشنا شدید...فرض کنید اصلا طی داستان غم انگیزی شما به اجبار به ایشون تحمیل شدید....مثل داستان شهرزاد و قباد....حالا اون عصبانیه و تمایلی به شما نداره...شما خودتونو و زیبایی هاتونو در اختیارش بزارید....البته زیاده روی نکنید...کمتر بهش پیله کنید و اجازه بدید آرام آرام خودش بیاد سمتتون...برای این پروسه یک سال وقت بگذارید و صبور باشید...من خودم دارم همین کار رو میکنم....بد نیست....بجز چند روز پیش که بخاطر بی احترامیش عهدمو با خودم شکستم و قهر کردم ...البته تو خونه....بعد دوباره سر قرار خودم برگشتم....توکلم به خداست و اون بهم انرژی میده...موقه ی قهر توقع داشتم بیاد عذر خواهی ولی فهمیدم من با قهرم دارم اونو تحت فشار قرار میدم و اونم که بچه نیست اینو میفهمه...پس با توجه به اینکه اون خیلی هم غد و مغروره نمیاد ..آروم آروم خودم قهر رو گذاشتم کنار و با خودم گفتم نمیشه آدم رو مجبور به احترام و محبت و ادب کرد...خودش قلبن باید اینکار رو بکنه و قهرم حتی یه درصد شانس برام نمیاره که این اتفاق بیفته...پس بطور نامحسوس آشتی کردم و اونم الان خوبه...نه کاملا....ولی یخورده به عادی نزدیکیم...بعد از احترام تشکر و قدردانی خیلی مهمه...حتما از همه ی کارای حتی ریزش تشکر کن....یه جو رودربایستی تو خونه حاکم کن....بزا تو خجالت بیفته...چون این احساس خودشه که باعث میشه کاری برات بکنه نه فشارها و غرغر کردن های شما....فعلا فقط همین دوتا کتر رو بکن و اصلا دنبال صمیمیت نباش..چون حس مقاومت در اون رو تحریک میکنی...فعلا بپذیر و کنار بیا که باهم رفیق نیستید...فقط دوتا آدم کاملا محترم هستید....بدون توجه به بازخوردش ادامه بده...فقط ادامه بده...چون مطمئنا زود نتیجه نمیگیری...ولی در دراز مدت پایه های قدرتمندی رو برای زندگیت ساختی....فقط ادامه بده