خاطرات قشنگ و عاشقانه با خودم

[خادم رضا]

سلام
من این تاپیک خیلی دوسش دارم
دیگه واقعا تونستم یه کار موقت پیدا کنم
مهم اینه کارم خیلی دوست دارم
واقعا از صمیم دلم بعد از حدود 3 ماه یک خوشحالی کم عمق مهمون دلم شده
خدا رو شکر
فهمیدم برای خوشحال شدنت کسی کار خاصی نمیکنه
اونکه باید یه کاری بکنه خودتی
خلاصه یه کار اختراع کردم خخخخخ

[Happy.girl.69]

خوش به حالتون ، ایشالاه از این شادی ها قسمت همه بشه.
منم مدتهاست منتظر یه شادی هستم ولی نمیدونم چرا وقتش نمیرسه.
روتین شدن زندگی ، واقعا آدمو افسرده میکنه.
مدتهاست خاطره عاشقانه ای با خودم ندارم.

[خادم رضا]

سلام
اولین قدم داشتن گواش یا ماژیک و یک تخته وایت برد
یک قلمو بردارید و بر روی تخته نقاشی کنید
هر چی دوست دارید
وبعدش پاکش کنید
دوباره بکشید
اصلا تصویری از خودتون بکشید
فکراتون پیاده کنید
یه احساس شادی بعد از یه مدت مهمونت میشه
حالا موقعش که فکراتون پیاده کنید فکرایی که همه توی ذهنتون بود حتی کشیدینش
باز یه درجه بالاتر قرار میگیرید و خوشحال تر میشید
حالا سعی کنید کارتون به همه معرفی کنید همه با فکر شما اشنا بشن فکری که پیاده شده
و اینجاست که خخیلی خوشحال میشید
حالا وقتشه که از اون کار در امد کسب کنید
وااااااااییییییییییی زندگی یعنی این

[میشل]

سلام، چه ایده ی خوبی، آفرین.

من خاطرات خوب زیادی با خودم دارم. خصوصا اخیرا. اما خیلی تعریف کردنی نیستن. در واقع خیلی ساده هستند.

مثلا بعضی از وقتایی که زیر آفتاب داغ به سمت خونه میرم، یه حس رهایی ای رو تجربه می کنم. انگار جسمم تبخیر می شه و من پخش می شم روی زمین داغ، بعد خورشید می کشدم بالا.

یا بعضی از وقتایی که دراز کشیدم و به سقف نگاه می کنم.

وقتاییکه فیلم می بینم و نسکافه می خورم، گاهی توی نسکافه حل می شم، خوشمزه می شم.

حتی دیروز که کنار همسرم نشسته بودم و میوه پوست می کندم، با خودم تنهای تنها بودم، شاد و آروم.

شادی هایی که علتش مشخص نیست، ولی علتش مهم هم نیست.

خیلی وقتا از غصه هام عمیقا شادم. جدی می گما. گاهی یه اتفاق بدی میفته، من عمیییییییقا احساس وسعت می کنم. دلم می خواد همونجا زمان متوقف بشه، گاهی هم واقعا می شه.

[خادم رضا]

سلام بارها به این ایه فکر کردم که
يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ


چه بخواهیم چه نخواهیم مردم بعضی ها رو امام خودشون میبینند
من فقط دلم میخواد هر کسی هر امامی دوست داشت داشته باشه ولی به حساب من و تایید من یکی نباشه
بعضیا فال بینارو روح احضار کن ها رو امام میبینن
بعضیا متکبران رو
بعضیا متجاوزان
و هر کسی یه جور

خدایا من دلم می خواد توی محشر من رو هم با امامم حضرت مهدی صدا بزنند و منو با حضرت مهدی محشور کنند


اینم یکی از فکرایی که من با خودم دارم

[خادم رضا]

باید یک اعترافاتی کنم من یک خانومم ولی چون حضرت مهدی رو خیلی دوست دارم و تمام امیدم کمکهای غیبی ایشون که به همه دارن اینو گذاشتم حتی به افتخار این اسم یک وبلاگم باز کردم
حس میکنم 12 عدد خوب ما شیعه هاست به نام حضرت
یا مهدی ادرکنی

[paiize]

سلام
راستش مدتیه کنجکاو شدم در رابطه با جناب امید!
احساس میکنم که کسی دیگه ای با کاربری ایشون میان پست میزارن!!
آقا امید جسارت نباشه اما نوشتارتون خیلی تغییر کرده!کلا کمی هم حواس پرت شدید!!پستهایی رو جاهایی ارسال میکنید که حدایل ازنظر من عجیب ان!تناقض توی پستهاتون زیاد شده!
شاید هم به این خاطره که ما هنوز شما رو نمیشناسیم ودرجریان مسائل زندگیتدن نیستیم.
ببخشید توروخدا اما نمیتونستم کنجکاویم رو کنترل کنم دیگه
...............
واما خاطره:
بازهم خلوتی ودست به کتاب شدن!اما اینبار متفاوت تر ازهمیشه!دفترشعرهایی که پانزده سال پیش یاشاید بیشتر از شاعرهای مورد علاقه ام جمع آوری میکردم ومینوشتم رو درآوردم وغرق شدم توی صفحات اون دفتر وشعر های ناب ودستخط خودم.خیلی حالِ قشنگی بود:

تونیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری ست!
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!
چگونه جای تودرجان زندگی سبز است!
..........
چقدرباید براین گناه تاوان داد؟
چقدر باید خاموش ماند تاجان داد؟
چقدر پرسه زدن در خیال،بااندوه؟
چقدرصبر،چه صبری،به سهمگینی کوه؟

[خادم رضا]

يک داستاني هست که ميکه
هم چوب را خورد هم پياز، هم پول داد

روزي بود، روزگاري بود. دو نفر با هم سر پياز و پيازکاري دعوايشان شد. توي کتاب ها نوشته نشده که چه شد که آن ها با هم دعوا کردند. اما ما فکر مي‌کنيم که رهگذر خسيسي به مرد کشاورز زحتمکشي که مشغول کاشتن پياز بود رسيد و با طعنه گفت: « زير اين آفتاب داغ کار مي‌کني که چي؟ اين همه زحمت مي‌کشي که پياز بکاري؟ آخر پياز هم شد محصول؟ پياز هم خودش را داخل ميوه ها کرده به چه درد مي‌خورد؟ آن هم با آن بوي بدش!»
پياز کار ناراحت شد. هر چه درباره ي پياز و فايده هاي آن حرف زد، به گوش مرد رهگذر نرفت. اين چيزي مي‌گفت و آن، چيز ديگري جواب مي‌داد. خلاصه آن دو با هم دعوا کردند و کارشان بالا گرفت. رهگذران آن دو را از هم جدا کردند و نگذاشتند دعوا کنند. بعد هم براي اينکه کاملاً دعوا تمام شود، آن ها را پيش قاضي بردند.



قاضي، بعد از شنيدن حرف هاي دو طرف دعوا، با اطرافيانش مشورت کرد و حق را به پياز کار داد و مرد رهگذر را محکوم کرد و گفت: «تو اين مرد زحتمکش را اذيت کرده اي. حالا بايد مقداري پول به مرد کشاورز بدهي تا او را راضي کني.»
رهگذر خسيس حاضر نبود پول بدهد. قاضي گفت: «يا مقداري پول به کشاورز بده، با يک سبد پياز را در يک نشست بخور تا بعد از اين سر اين جور چيزها دعوا راه نيندازي. اگر يکي از اين دو کار را انجام ندهي، دستور مي‌دهم که تو را چوب بزنند. انتخاب نوع مجازات با خود تو. پول مي‌دهي يا پياز مي‌خوري يا مي‌خواهي تو را چوب بزنند؟»
رهگذر کمي فکر کرد پول که حاضر نبود بدهد. چوب خوردن هم درد زيادي داشت. با اينکه از پياز بدش مي‌آمد، مجازات پياز خوردن را پذيرفت.
يک سبد پياز آوردند و جلو او گذاشتند. رهگذر اولين پياز را خورد دومين پياز را هم با اين که حالش به هم مي‌خورد، نوش جان کرد و خوردن پياز را ادامه داد. هنوز پيازهاي سبد نصف نشده بود. که واقعاً حال محکوم به هم خورد و ديگر نتوانست بخورد. از پياز خوردن دست کشيد و گفت: «چوبم بزنيد. حاضرم چوب بخورم اما پياز نخورم.»
قاضي دستور داد چوب و فلک را آماده کردند. پايش را به فلک بستند و دو نفر مشغول زدن چوب به کف پاي او شدند. هنوز ده ضربه بيشتر نخورده بود که داد و فريادش بلند شد. درد مي‌کشيد و چوب مي‌خورد. اما چوب خوردن را هم نتوانست تحمل کند و فرياد زد: «دست نگه داريد دست نگه داريد. پول مي‌دهم. پول مي‌دهم.» تنبيه کنندگان دست از کتک زدن او برداشتند. رهگذر خسيس مجبور شد مقداري پول به کشاورز بدهد و رضايت او را به دست آورد.
اطرافيان به حال محکوم خنديدند و گفتند: «اگر خسيس نبود اين جور نمي‌شد. پولي بابت جريمه مي‌داد، اما حالا هم پياز را خورد، هم چوب را خورد و هم پول داد

حال خيلي از ماها هم مثل اين داستان
يادم مياد جقدر اطرافيانم التماس کردند برو برنامه نويسي برو به زور ياد بگير من کوش نکردم الان خودم دارم ميرم دنبالش بعد از اين همه مدت
ولي باز خدا رو شکر

[خادم رضا]

یه صبح دیگه یه صدایی توی گوشم میگه
ثانیه های تو داره میره امروزو زندگی کن فردا دیگه دیره
نم نم بارون میزنه به کوچه وخیابون
یکی می خنده یکی غمگینه زندگی اینههمه قشنگیش همینه
خورشیدو نورو ابرای دور وهرچی که تو زمین و آسمونه بهم انگیزه میده
رها کن دیروزو زندگی کن امروزوهر روز یه زندگی دوبارست یه شروع جدیدهـــ♫♫♫
دوست دارم زندگی روخوب یا بد اگه آسون یا سخت نا امید نمی شم چوندوست دارم زندگی رولا لا لا.ها ها هاچشماتو وا کن یه نگاه به خودت تو دنیا کن
گه یه هدف تو دلت باشهمیتونه کل دنیا تو دستای تو جا شه
جاده دنیا میسازه واست کابوسو رویایکی بیداره و یکی خوابه راهتو مشخص کن این یه انتخابه
اگه ابرای سیا هو دیدی اگه از آینده ترسیدیپاشو و پرواز کن تو افق های پیش روت
نگو به سرنوشت می بازی تو بخوای فردا رو میسازی
پس دستاتو ببر بالا و بگودوست دارم زندگی رو

[Eram]

همین دیشب بود که به قول میشل عمیقا احساس وسعت کردم. احساس یأسی که تبدیل میشه به اتفاقای خوب بین من و خدای من. یأس از دیگران و احساس تنهایی که به سمت خدا میکشونه مارو. حتی یأس از عزیزترین ها .

قطع امید از دیگران اونقدر گاهی به قلبم وسعت میده که نمی دونم از خدا بخوام شرایط درست بشه ؟ یا نه شرایط درست همینه ؟!!! گاهی سکوت و حرف نزدن خیلی ارزشش بیشتر میشه

از بیان احساسات و دلجویی خواستن. گاهی فکر میکنی فقط خداست که می فهمه و اونه که از حرف هات ناراحت نمیشه . چه لحظه های نابیه وقتی جز خدا نمیتونی با کسی دردودل کنی.