مقابله با فضولی‌های سازمان یافته در مورد بچه‌دار شدن یا نشدن!

[hadieh]

سلام

اول اینکه خوشحالم که اعضای قدیمی دوباره فعال شدن.

در مورد سوالت من 3 مورد بین دوستان و فامیل دیدم که اطرافیان تقریبا دست از سرشون برداشتن.

مورد اول از فامیل نزدیک ماست و من چند باری شاهد مکالماتشون بودم. مدل جواب دادنشون تا حد زیادی از این سوال و جوابها کم کرده. اول اینکه جواب شوخی یا دلسوزی رو با شوخی می دن مثلا همین حرف دعا می کنیم بچه دار بشی. با خنده می گن حالا که زحمت می کشی دعا می کنی دعا کن خدا بهم (یه چیزی که دوست دارم) بده (یه جوابی شبیه به این).

در جواب گوشه و کنایه غیر مستقیم اصلا جواب نمی دن انگار ما اصلا نشنیدیم. مثلا کسی تو جمع می گه اونایی که بچه ندارن بعد یک مدت زندگیشون فلان مدل می شه. اینا اصلا به روشون نمی یارن که منظورت با ما بود. معمولا طرف بعدش برنمی گرده مستقیم بگه با تو بودم بنابراین بیخیال می شه.

در مورد کسایی که می خوان بحث و استدلال کنن. همونطور که گفتی معمولا بی نتیجه هست. خیلی وقتا طرف مقابل نه تنها دلائل شما رو نمی فهمه که اصلا موقعی که داره ازت سوال می کنه قصدش این نیست که دلائلتو بفهمه. برای کسی که معتقده همه باید یک بچه رو داشته باشن , هر دلیلی که بیاری غیر قابل قبوله. همچین فردی وقتی ازت سوال می کنه نمی خواد دلیلتو بدونه می خواد ببینه چی می گی که حرفتو رد کنه و بهت ثابت کنه داری اشتباه می کنی. بهترین کار اینه که اصلا وارد این بازی نشی.

در مورد کسانی که نصیحت می کنن و می خوان قانعشون کنن صبر می کنن طرف حرفش تموم بشه بعد می گن می دونم چی می گی ولی دیگه تصمیم ما اینه که بچه نمی خوایم (کاملا آروم و با لبخند). یعنی طرف هرچی بگه اینا بدون اینکه باهاش بحث کنن می گن آره می فهمیم حرفتو ولی تصمیم ما اینه (بدون هیچ توضیح اضافه ای).
بعد یه مدت اطرافیان به این نتیجه رسیدن که اینا مرغشون یک پا داره و حرف زدن باهاشون بی فایده هست.

در مورد پدر و مادرشون بعضی وقتا کار به توضیح و دلیل می کشه. به نظر من روش خوبی که اینا دارن اینه که در این مورد هر کی با خانواده خودش طرفه. نیازی نیست شما به خانواده همسرت جواب بدی و یا برعکس. هر کی برای خانواده خودش توضیح می ده و همسرش هم اگه لازم بود تاییدش می کنه.

خلاصه الان حدود 10 سال از ازدواجشون گذشته و اطرافیان تقریبا قبول کردن که اینا بچه نمی خوان. همچنان از این موضوع خوشحال نیستن و حتی گاهی یه کامنت هایی می دن که در آینده پشیمون می شین و اینا ولی دیگه بیخیال شدن.

روش همسرتون که مثلا می گه ما خودمون بچه ایم برای کسایی که می خوان بچه دار شدن رو به تعویق بندازن و بطور موقت شاید جواب بده ولی برای شما خیلی بدرد نمی خوره. وقتی اینجوری می گید اطرافیان چند وقت یکبار دوباره چک می کنن ببینن بزرگ شدید یا نه. یعنی همچنان منتظر و امیدوارن. دیگه تا ابد که نمی شه اینجوری گفت. به نظرم هر چه زودتر همسرتون بهشون بگه که تصمیمتون چیه. البته بعدش تموم نمی شه بلکه وارد فاز جدیدی می شید



دو مورد دیگه ای که در فامیل دیدم از همون زمان آشنایی و قبل ازدواج شرط خانم یا آقا برای ازدواج این بود که بچه نمی خواد. برای همین خانواده ها از اول می دونستن هرچند که زیاد جدی نگرفته بودن و فکر می کردن بعدا نظرشون عوض می شه. به هر حال هرکی به اینا هر چی بگه می گن ما از اول قرارمون این بود که بچه نمی خوایم. این روش شاید خیلی به درد شما نخوره.

نکته آخر اینکه خیلی از این سوال جوابها از طرف نزدیکان به زعم خودشون از سر محبت و دلسوزیه. متوجهم که روش خیلی آزار دهنده ای رو برای ابرازش انتخاب کردن ولی شاید همین که بدونی قصد و نیت بدی پشت این حرفا نیست باعث بشه راحت تر از کارش رد شی بدون اینکه زیاد حرص بخوری.