بله مسلما آدم همیشه به دلش میمونه که ای کاش حرف دلم رو بهش زده بودم حداقل. با خوندن تاپیک شما خیلی یاد کلیپ «عشق اول» از «نیما» افتادم! نمیدونم دیدینش یا نه. به خصوص کلیپ دومش که در ادامه ساخت که اونم خییییلی به ماجرای شما نزدیک بود!
در مورد این که ای کاش حداقل بهش میگفتین، باید بگم من هم در همون سنین عاشق و شیفته ی پسری از فامیلمون شدم که تازه بیشتر هم میشناختمش و اونم میدونست من وجود دارم! وقتی دیدم هیچ جوره نمیاد جلو من بالاخره کم اوردم و بهش گفتم اما خداروشکر فهمیدم آدم خوبی نیست و البته اونقدر مرام داشت که از احساسات من سواستفاده نکنه. شاید اون دختر هم اگر میفهمید شما دوستش دارین کمی بازیتون میداد و بعد با قلبی شکسته و حالی بدتر به زندگی ادامه میدادین.
شاید هم اتفاق دیگه ای میفتاد. اما هرچی میشد مطمئنا نتیجه ی مثبتی به نفع شما نمی داشت چون خودتونم قبول دارین که از نظر فرهنگی و اعتقادی و غیره با شما فرق داشته.
من سه بار غرورم رو زیر پا گذاشتم و به فرد مورد علاقم گفتم دوستش دارم!
البته اگه نمیگفتم شاید همیشه تو دلم میموند و حسرت میخوردم؛ به خصوص چون تصورات غلطی ازش داشتم. اما به خصوص در مورد آخر (که هنوزم دوستش دارم ته دلم) اگر نمی گفتم همیشه تاسف میخوردم که شاید اگر گفته بودم فرجی میشد. اما واقعا نشد
باید خوشحال باشین که عشق سالم و درست دارین الان. این همون چیزیه که خیییییلیا دنبالشن. شاید خیلی از ما جوون ها به خاطر رمانتیک بازی های سنمون دوست داریم عاشق یکی بشیم و خیلی رمانتیک و هیجان انگیز باهاش ازدواج کنیم، ولی خیلیا به همون روش های اصولی و منطقی ازدواج میکنن و خب بعضاً احساس خوشبختی هم می کنن.
خب شاید زندگی همیشه همونجور خوب که میخوایم پیش نره
نمیدونم چه بحث پیچیده و گیج کننده ای شد !!!
علاقه مندی ها (Bookmarks)