سلام دوستان. من دیروز دوباره با خانوادم صحبت کردم و به مامانم گفتم من خودم برای زندگیم تصمیم میگیرم و دوست ندارم چیزی بهم تحمیل شه چون زندگی خودمه اگه قراره با کسی ازدواج کنم در درجه اول خودم تصمیم میگیرم درسته مشورت شمارم میخوام اما این منم که باید برای زندگیم تصمیم بگیرم. مامانم گفت میخوام با داییت صحبت کنم بره با پسره حرف بزنه بگه دست از سر دختر من بردار. منم گفتم چرا همیشه منو ضایع میکنی پیش همه. این منم که میخوام این رابطه رو ادامه بدم. مامان من اگه حرفی نمیزده و خوب باهام رفتار میکرده دلیلش این بوده که فکر میکرده همه چیز داره تموم میشه. بهش گفتم پارسال وقتی دوست بابا اومد خونمون که یه نفرو معرفی کنه برای ازدواج با من، بهشون گفت که دختره من خودش نظر میده و من حرفی ندارم و دخترمه که باید تصمیم بگیره حالا چرا با من این طوری میکنه. یا مثلا ما الان با عموم اینا قطع رابطه ایم چون عمو و زن عموم نزاشتن پسرشون با کسی که دوست داره ازدواج کنه. خب چرا در حق من این کارو میکنید.
به من میگه اگه پولدار تر بود بابات حتما راضی میشد الانم سن و ایناتو بهونه کرده چون فک میکنه تموم میشه این رابطه. گفتم مگه نگفت بگو بیان خواستگاری من دیگه حمایتش نمیکنمو و اصلا نیستمو اینا. خب باشه من اصلا حمایتشو نخواستم.پدر و مادری که وضع مالی شون خوبه وظیفشونه به بچه هاشون با عدالت کمک کنن. در صورتی که الان یه خونه دو واحدی دیدن که هر طبقش ۲۰۰ متره و حیاط و پارکینگ و اینا داره میخوان خونمونو عوض کنن که جای برادرم بزرگ شه. حالا به من رسیده میگه کاری برات نمی کنیم. بعد میگه من برات هیچی کم نزاشتم چون کلاس موسیقی و زبان فرستادنم و خرج دانشگاهمو دادن. من با چشم خودم هزارتا دختر دیدم که علاوه بر این خرجا کلی خرج دیگه دارن ولی انقدر پدر و مادرشون نمیکوبونه تو سرشون در صورتی که من همیشه قدر دان بودم . برادر من ماشین مدل بالا و نو بابامو کوبوند به دیوار و ۱۷ میلیون خسارت دید هیچی نگفتن گفتن خدارو شکر که خودش سالمه. عروسی ۸۵۰ نفری تو بهترین تالار گرفتن. سه ساله ازدواج کرده عین این سه سال خرج زنو بچشو میدن و دادن. ولی فقط یه بار به روشون نیوردن تمام زندگی و درآمد بابای من دست برادرمو زنشه میلیونی تو حساب اون میره آخه این چه ظلمیه این چه تبعیضیه.
میگه خرجت کردیم هیچی نشدی همش تقصیر این پسررس میگم تا الان داشتم درس میخوندم تازه لیسانس گرفتم برای شغل و ادامه تحصیل خیلی وقت دارم.
منم گفتم از تصمیمم کوتاه نمیام چون هیچ کسی حق نداره برای من تصمیم بگیره این زندگیه منه اگه قرار باشه جدا شم خودمم که تصمیم میگیرم شما نمی تونید مجبورم کنید.
تا چند روز قبل میگفت مشکل بابات سنته. پیش مشاور گفت ما اصلا چیزیو به دخترمون تحمیل نمی کنیم اگه می خواد ازدواج کنه ازدواج کنه من مخالف نیستم ما فقط خوش بختی بچمونو می خوایم. جلو دیگران و تو حرف جورین که آدم میگه بهتر از اینا نیست اما حالا میگه مشکل ما پول و اینه که مثل ما باغ ندارن اسم و رسم دار نیستن. گفتم من هیچی از حمایتای شما رو نمیخوام می خوام ازدواج کنم میگه بابات یه حرفی زد نمیزاره بیان خواستگاری. الانم بهم محل نمیدن خونه شده جهنم برام پدر و مادری که همه رو درس میدن حرفای قشنگ بلدن تحصیل کرده و پول دارن، دارن میبینن چه طوری عذاب میکشم به جای اینکه پشتم باشن خوش بختیمو بخوان دارن این طوری زجرم میدن.
من نمیدونم چرا انقدر دارم بدبختی می کشم انقدر دعا کردم انقدر از خدا خواستم کمکم کنه گریه کردم هیچی نشد هیچی حل نمیشه فقط داره بدتر میشه. میخوام مستقل شم خسته شدم دیگه ازشون از ته دلم میگم خدا نبخشتشون.
خواستم برم سر کار بابام گفت این همه بری تا اونجا از صب تا شب واسه ماهی انقدر؟ بشین خونه خودم بهت همون پولو میدم. حالا یه کلاس موسیقی و یه کلاس زبانو میکوبونن تو سرم میگن باعث سکته و مریضیه مایی. من خودم دارم آب میشم از کجا معلوم من طوریم نشه باید چی کار کنم به خدا دیگه نمیتونم تحمل کنم.