چرا عاشق شدم!!

[nazaninIT]

پاسخی دیگر:
ادم وقتی عاشق میشه: طبع شعرش گل میکنه..بعد دوست داره چیزی بنویسه و یا چیزی بگه یا از احساسش برگی ورق بزنه و اینطوری خوشنویس شدم و بعد دوست داره اهنگین بنویسه و بخونه و اینطوری نوازنده شدم و تو همه اینها موجب شگفتی اساتیدم بودم..میدونین چرا...
چون یه احساس قوی تو درونم میجوشید...
دست خودم نبودم .. از روی اختیار نبود...خودش میومد...
بعدازینکه احساسم رو دفن کردم ندونستم دارم خاک میریزم تو چشمه طبع لطیفم...من دست از هنر و زیبایی نکشیدم ..دستم دیگه به کار نمیره...سرچشمه اشکال پیدا کرد.....
بعدازینکه اون خانوم ازدواج کرد یه احساسی از درونم تخلیه شد...یه طورایی سوختم و سینم گر گرفت...اونموقع متوجه نشدم چی شد ...ولی بعدا اون خانوم دیگه برام معشوق نبود خانمی بود که براش احترام قائل بودم ولی صاحب قلبم نبود....مثل خیلیای دیگه....
یک راهی باید باشه که بشه این احساس رو درست مدیریت کرد...
ممکن هست نحوه ایجادش بنظر ناقص بیاد و کمی مضحک...ولی عشق در یک نگاه وجود داره...واقعیه و بهمراهش هدیه میاره..پس هست....ولی دیدین ادم نگاه سنگین اطرافیانش رو حس میکنه و سر بلند میکنی میبینی داره نگات میکنه(براتون پیش اومده!!) فکر کنم عشق در یک نگاه هم جدب انرژی خاصی هست که ادم حس میکنه...فقط نمیدونم کسی تجربه کرده...کسی هست عملکرد بهتری داشته باشه....این موضوع برام اهمیت فلسفی دارم..میخوام براش جواب پیدا کنم...

سلام. این حرفاتون خیلی برام آشناس. حرفای دل خودمه. منم از وقتی عاشق شدم، طبع نویسندگی و شاعریم گل کرد و خیلی خلاق و هنرمندتر شدم در این زمینه ها. به همه چیز لطیف تر و عمیق تر و عاطفی تر نگاه می کردم و خیلی بیشتر از زندگی لذت می بردم. با وجود این که غم عشق همواره عذابم میداد، اما این حس رو دوست داشتم.
الان چند ساله که این احساسات در من سرکوب شده چون سالهاست سعی کردم عاقل و منطقی باشم و عشق رو در خودم کشتم. بعضی وقتا میرم سر شعرا و نوشته هام و افسوس میخورم که چرا اینطور امیال درونیم در اوج نیاز و خواهش سرکوب شد و چرا شدم این آدم یک بعدی و معمولی امروز.
عشق در یک نگاه وجود داره و مسخره نیست. شاید خیلی وقتا به ثمر نرسه اما وجود داره.
افسوس خوردن برای این که چرا از فرصت عاشقی استفاده نکردی و از دستش دادی فایده نداره. ضمن این که اگه همون اوایل چهارکلمه با اون حرف میزدی به خیلی زودتر میتونستی فراموشش کنی و قبل از ریشه دار شدن توی قلبت، کمرنگ و فراموش میشد. همون مشکلی که خودم دچارش شدم. فقط راهکاری که دارم اینه که الان این احساسات رو کنار بذاری و جدی به خودت بگی اون دختر فقط یه تصویر رویایی در قلب منه و فقط از دور زیباست. حقیقت اینه که اون هیچوقت اون چیزی که میخواستی و فکر میکردی نبوده و هیچوقتم نشده.
و درسته که احساس عشق احساس خیلی مقدس و خوبیه و خیلی هم شخصیت آدم رو ارتقا میده، ولی همیشه ثابت و دائمی نیست. گاهی با رسیدن به معشوق تموم میشه و گاهی با نرسیدن بهش. بالاخره تموم میشه. فکر میکنم بالاخره یه روزی وقتشه آدم وارد فاز جدی و اساسی زندگیش بشه و شخصیتش از تخیل و احساس مطلق به سمت منطق و عقل و مسائل و مصائب جدی زندگی سوق پیدا کنه.
در کل باید بگم این احساساتی که بهت دست داده مختص شما نیست و خیلی از ماها گریبانگیرش بودیم. در این میان بعضی هام هستن که هرگز عشق به این صورت رو تجربه نکردن. خیلیام هستن این احساس تاسف و دگرگونی بعدش رو تجربه نکردن. به هرحال هرکسی یه طوری میشه دیگه!
در آخر فقط میگم گذشته و رویاهای گذشته رو بیخیال شو و بچسب به زندگی امروز. در گذشته زندگی کردن کار خوبی نیست و زندگی امروز رو خراب میکنه. امروز همسری داری که مال خودته و کنارته و عاقلانه انتخابش کردی نه عاشقانه، مادر بچه هات خواهد بود، تا آخر عمر همدمت خواهد بود.... این ها چیزاییه که امروز باارزشه. اینها بخش هایی از فصل سوم زندگیت هستن