منظورتون رو از کلاس گذاشتن نمیفهمم.ولی کلا افکارم اینجوره.متاسفانه خیلی از زنا تا چیزی میسه طلاق میگیرین و خیلی از زنا که تا چه حدی از سختی رو تحمل کردن وبعد طلاق گرفتن رو هم بدنام میکنن.چرا یه دختر اینقد تو جامعه ما امنیت نداشته باشه که به قول شما بره خدارو شکر کنه که شوهر گیرش امده.تا کی محبت کنم من زنی که عاشق محبت دیدنم.هر مردی تو هر جامعه ای کار میکنه وزحمت میکشه نیازی نیست که شوهر من عین خواسته من عمل کن ولی زورگویی هم نکنه.من هم از همین افکار گذرا که بی ثبات از خودم ناراحتم که هر بار که کتک میزد من با یه محت کوچیک واز سر دل تنگی بهش برمیگشتم.اقای مقداد حتی توی خیالتون هم نمیگنجه که من چه قدر وبا چه فجاهتی کتک خوردم شاید مثل فیلمای ترسناک که حتی باورتون هم نمیشه وعنوان تاپیکم دقت کنید میفهمید من از جمله کسانی نیستم که با یکبار یادوبار به در بسته خوردن کم بیارم شاید باز بگید کلاس نذارید ولی وفاداری بیش از اندازه تو خون خانوادمه.منی که از پانزده سالگی عاشقانه به پای شوهرم موندم پس قضاوت نکنید که زود دارم تصمیم میگیرم.حتی اینجور بگم که پزشکی قانون بعد از دیدن جاها با تعجب وافسوس میگفت واقعا شوهرت جوانه .سواد داره.تا این حد بود واین دفعه اول نبود که من از این جور کتکا خوردم.نوشته اصلی توسط meghdad
خانم مستانه حق با شماست باید به حال خودمون زنای زجر کشیده گریه کنیم ولعنت بفرستیم به زنای مطلقه ای که با کوچکترین مشکل جدا شدن وبا کارایی که تو جامعه میکنن باعث بشن خیلی از ماها بسوزیم وبسازیم ولی حرفی از طلاق نزنیم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)