آقا عماد بذار یه مثال برات بزنم
میان به زور یه چاقوی چندکاره میذارن تو جیب شما میگن با این تا فلان جا باید بری از جیبتم نمیتونی درش بیاری. شما میتونی چاقورو برداری باهاش میوه پوست بکنی در قوطی باهاش باز کنی یا هر کار مفید دیگه ای. میتونی هم باهاش بزنی یکیو زخمی کنی.
شما میگی من اصلا از این چاقو نمیخوام هیچ استفاده ای بکنم میوه م با دست پوست میکنم باشه اشکالی نداره ولی مطمئنی اگر کسی بیاد باهات دعوا راه بندازه هم تو که یادت هست تو جیب شلوارت یه چاقو گذاشتن هیچ جوری دست به چاقو نمیبری؟
امیدوارم از مثالم برداشت بد نکنی و نگی با زن آینده م دعوا ندارم و میخوام فقط زندگی کنم این فقط یک مثال بود که بحث استفاده یا حتی سواستفاده از قدرتی که قانون به مردها داده رو درک کنی. همه میخوان فقط زندگی کنن. ولی شما به عنوان یک مرد تو زندگی مشترک حداقل در ایران یه سری اختیارات و قدرتهایی داری که قانون اصلا به زور گذاشته تو جیبت هروقتم اختیار کنی میتونی ازشون استفاده کنی. تو شرایط گل و بلبل که همه با هم خوبن وقتی مشکل پیش میاد و تو هم گوشه ذهنت یادت هست یه سری اختیاراتی داری اونوقته که باید دید چقدر میتونی منصف باشی. اگر الان نمیتونی خانواده دختر رو درک کنی بعدا هم مطمئن باش نمیتونی خود دختر رو درک کنی و این انصاف و قاعده نصف نصفی که میگی عملا پوچ میشه و صدای اون دختر هم درمیاد
حرف زدن که خیلی آسونه همه میتونن از برابری زن و مرد و اینکه قوانین به نظر خودشون باید به چه صورت باشه حرف بزنن ولی باید به چه صورت باشه کجا و اینکه واقعا به چه صورت هست کجا؟
اینکه بگی نمیخوای از اختیاراتت استفاده کنی و فرض محال هم بگیریم بتونی واقعا استفاده نکنی رو هم خانواده همسر آینده ت که توی فکر شما نیستن خبر ندارن بهشون بگی هم رو چه حسابی باید حرفتو باور کنن؟ رو چه حسابی اونا باید به خوبی شما کاملا اعتماد کنن و دخترشون رو راحت بدن بهت وقتی شما به خوبی اونا اعتماد نداری و از الان نگران سواستفاده از مهریه شون هستی؟
خیلی از این قوانین و اختیارات مرد هم چیزهای خوبی هستن و میشه ازشون در جهت حمایت و مراقبت از خانواده استفاده کرد. یک خانم هرچقدرم مستقل باشه روحیه حساس تری داره جسم ظریف تری داره مراقبت و توجه بیشتری نیاز داره مرد هم توجه نیاز داره ولی نه به اندازه خانم. شما نمیتونی تفاوت های ذاتی زن و مرد رو در نظر نگیری و بخوای به همسرت به چشم هم خونه ای مذکرت نگاه کنی و با هم دنگی همه چیزو حساب کنید. شما نمیتونی به زنت دوره حاملگی و مثلا استراحت مطلقش بگی برو سر کار دنگتو آخر ماه باید بدی!
شما وظیفه اصلی تامین زندگی رو داری حتی اگر خانمت هم بخواد کمک کنه.
میخوای منصف باشی به این فکر کن: اگر خودت دختر داشتی با قوانین کشورمون با چه شرایطی به یک پسر اعتماد میکردی و اجازه میدادی بی مهریه ببرتش؟ آیا حرف پسر مبنی بر قاعده نصف نصف قابل قبول و اتکا بود برات یا فکر میکردی برای رفاه خودش داره این قانون رو میذاره؟ شما میگی مهریه و نفقه رو قبول نداری و نباشه ولی مثلا جهیزیه به فرمت عادی باشه؟ این حرفا معنی بدی برای خانواده دختر داره.
یه مورد دیگه ای رو هم در نظر بگیر این دختر خانم ممکنه الان به هر دلیلی با قاعده نصف نصف شما موافقت کنه و هم با مهریه کم موافقت کنه هم بگه نفقه نمیخواد و هرچی درمیاره که قانونا فقط مال خودش حساب میشه رو میاره تو زندگی سخاوتمندانه با هم استفاده کنید احتمال خیلی زیاد بده که بعد عقد و عروسی نظرش تغییر کنه. حتی اگر خودش خیلی دختر کم توقعی باشه یا خیلی اروپایی فکر کنه یا شخصیت مستقلی داشته باشه اونم از قوانین و فرهنگ ایران تاثیر میگیره و همین که چند نفر بعد عقد ازش بپرسن مثلا مهریه ت چقدره کافیه که کلا بهمش بریزه خانمها اکثرا به این چیزا خیلی حساسن و نظر اطرافیان یا زندگی های دیگران هم براشون مهمه این اتفاق هم نیفته در دعواهاتون قطعا پیش خودش همچین فکرایی خواهد کرد که من براش باارزش نبودم یا دارم تو این زندگی اندازه یه مرد مایه میذارم و قدرمو نمیدونه و.. خودش زمینه ساز کلی اختلاف و درگیری میشه.
کاری نکن که بعدا هردو شاکی و ناراحت باشین. عرف هرچیزی رو رعایت کنید تا پشیمون نشید.
موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)