ولش کنم یا نه؟

[Parastou]

سلام عزیزم
شما میفرمایین درگیر شبکه های اجتماعی و جمع دوستان.
اما هر کسی نمیتونه از اینها به سلامت رد بشه . طبق صحبت خودتون من آماری دارم عرض میکنم.
یک فرد در سن ۲۲ سالگی اون هم دختر چه توانایی هایی داره؟
آیا مطالعاتش آنقدر گسترده بوده که از چون و چرای زندگی مشترک اطلاع حاصل کنه یا نه صرفا چیزی شنیده و ..؟
آیا غیر از درس خواندن کار کرده و زحمات زیادی بگردنش بوده؟
آیا آماده ی پذیرش نقش همسر هست؟
آیا توانایی اداره زندگی، همسر داری، بچه داری رو داره؟
آیا میدونه نیازهای یک زن و مرد چین و در قبال هم چه مسئولیت هایی دارن؟
بزرگترین دغده های زندگیش بغیر از درس خواندن و یکسری مسایل ریز شخصی چی بوده؟
چقدر میتونه با مشکلات اقتصادی، فرهنگی و فردی مقابله کنه و از پسشون بر بیاد؟

من تاپیک گذشته ی شما رو مطالعه کردم .. در برهه ای از زمان نوشتین نه خشمی، نه اشکی و نه رضایتی... چه میشه که انسان به این نقطه میرسه.. که لذت نمیبره؟
شاید معیارها عوض شده، دیدگاه ها تغییر کرده، اهداف جابه جا شدن... شاید اصلا آمادگی ورود به شرایط سخت در فرد وجود نداشته... و ده ها سوال دیگر
من اگر تأکید به سن میکنم بخاطر ناآگاهی و تغییرات مدوامی هست که افراد خواه، ناخواه با اون دست و پنجه نرم میکنن . گاهی تعجب میکنن که آیا من همان آدم پنج سال پیشم؟
بررسی برای ازدواج زمانی امکان پذیره که ما بخوایم روی مثبت ها مانور بدیم و منفی ها رو نادیده بگیریم، اما منفی ها با هم فرق دارن.
یه خانمی شرایط مالی خوبی ندارن اما دختر خوب و خانواده ی خوبی هستن. بر عکس پسری بهش علاقه داره و شرایط متوسطی یا به بالا دارن. این پسر میتونه این مورد رو نادیده بگیره.

کیه که آدم پنج سال پیشش باشه؟ توی ازدواج، اگر دو نفر همراه و همسر باشن، با هم تغییر می کنن و تو چنین شرایطی گذر زمان تبدیل می شه به یه اندوخته.




عزیز دل، من در مقطعی سر حال نبودم که از شرایط جوی که توش قرار گرفته بودم نشات گرفته بود و اگرچه این سایت راه حلی بهم نداد اما باعث شد کمی بیشتر فکر کنم و راه خروج از اون حالت رو پیدا کنم. همیشه احتمالش هست این لحظه ها برای همه پیش بیاد و متاهل و مجرد هم نداره!



بله دست کم من یکی اوایل ازدواجم به خاطر سن کمی که داشتم ناشی گری هم کم نداشتم اما به هر حال من و فردی که مناسبم بود و هر دو مطمئن بودیم همدیگه رو می فهمیم توی اون مقطع سر راه هم قرار گرفتیم. عقل من که حکم می کرد به خاطر سه سال گزینه مناسبم رو از دست ندم.




گزینه دلخواه هرکسی یه زمانی سر راهش قرار می گیره (البته به شرط این که بدونه گزینه مناسبش چی هست!) گاهی کمی زودتر و گاهی کمی دیرتر.



به هر صورت، تمایلی ندارم بحث این تاپیک رو منحرف کنم. با شما در مورد مشکل مخالفت مادر دختر خانم هم عقیده هستم. البته باید دید علت و شدت این مخالفت تا چه حدیه. مورد دیگه هم که بهش ایراد وارده رابطه ادامه دار بین دو نفره با وجود این که هنوز معلوم نیست آینده مشترکی داشته باشن. اگر ممکنه در آینده اتفاقی بین دو نفر بیفته بهتره رابطه ای هم نباشه تا زمان مناسبش.

[sahar.66]

کیه که آدم پنج سال پیشش باشه؟ توی ازدواج، اگر دو نفر همراه و همسر باشن، با هم تغییر می کنن و تو چنین شرایطی گذر زمان تبدیل می شه به یه اندوخته.

هیچکس!
اما من اگر مجرد باشم و اشتباهاتی انجام بدم ضررش بخودم میرسه و اگر در زندگی مشترک انجامش بدم ضررش به همسرم و فرزندم میرسه.

بله دست کم من یکی اوایل ازدواجم به خاطر سن کمی که داشتم ناشی گری هم کم نداشتم اما به هر حال من و فردی که مناسبم بود و هر دو مطمئن بودیم همدیگه رو می فهمیم توی اون مقطع سر راه هم قرار گرفتیم. عقل من که حکم می کرد به خاطر سه سال گزینه مناسبم رو از دست ندم.

درباره ی شما اینگونه بوده اما درباره چند تا از تاپیک ها که همچنان بالا هستن و همچنان مشاوره میطلبن اینطور نبوده.

گزینه دلخواه هرکسی یه زمانی سر راهش قرار می گیره (البته به شرط این که بدونه گزینه مناسبش چی هست!) گاهی کمی زودتر و گاهی کمی دیرتر.

گزینه ی دلخواه اکثر افرادی که سن پایینی دارن برگرفته از یکسری تصورات و الگوهای نچندان سالم و حتی در راستای هیجانات و کشش های عاطفی هست. .. که با کوچکترین واکنشی از طرف مقابل جذب میشن... بدون در نظر گرفتن بسیاری از شرایط.

در پایان از شما متشکرم و از همصحبتی خرسند. آرزوی سعادت و سلامت برای شما دارم.

.

...