از قهر همسرم خسته شدم.چکار کنم؟

[maryam123]

دنیا جان مجددا تاکید میکنم که الان مخاطب ما شمایی.
به اندازه سهمت باید ایرادت رو بپذیری...تا وقتی خودت رو اونقدری ! مقصر نبینی زندگیت تغییری نخواهد کرد.
نمیدونم تعریف شما از محبت چیه...اما مشخصه که با روحیات اقایون زیاد اشنایی نداری...یکی از محبت هایی که یک زن به مرد میکنه در کنارش بودن و درک شرایطشه..محبت همش به زنگ زدن و ..نیست

تو بدون در نظر گرفتن شرایط روحی خراب همسرت بهش ایراد گرفتی که چرا میخوای کسی دیگه رو بیاری و ...و الان ازش به عنوان محبت یاد میکنی.
مردها دوست ندارن در این موارد زنها دخالت کنن ...اینجوری غرورشون خرد میشه و احساس بی کفایتی میکنن
تا وقتی بخواهی یکطرفه این قضیه رو نگاه کنی و با همسرت در این مورد جنگ و نزاع کنی اوضاع نه تنها بهتر نخواهد شد بلکه بدترم میشه
به نظرم بشین لیستی از وظایف خودت تهیه کن
و ببین چقدر در انجام وظایفی که به عنوان یک زن بر عهده ات بوده برامدی...
درک کردن همسر مهم ترین کاریه که یک زن میتونه انجام بده
حالا که از لحاظ روحی و کاری تحت فشاره انقدر سیراب محبت و عشق و عاطفه بکنش که با عشق بره دنبال کار و درامد
شاید اون لحظه که همسرت داد زده سرت موقیعت خوبی نداشته...به جای قهر و این رفتارهای ناپخته در یک فرصت که اروم شد بهش ملایم و نرم انتقاد کن با ظرافت زنانه و لوس بازی و ....باور کن این ظرافت ها مردها رو تسلیم و مطیع میکنه

یادمه یه خانومی تعریف میکرد:
تازه با همسرم عقد کرده بودیم و من چون زیاد به راهها اشنا نبودم هرجا میخواستم برم گم میشدم.یکبار که با همسرم قرار داشتیم جایی و دیر هم شده بود به جای اینکه سر از شرق تهران در بیارم یهو دیدم شمال تهرانم.همسرم هم بهم زنگ میزد دائم و من هول شده بودم.بالاخره با دو ساعت تاخیر رسیدم پیش همسرم.همسرم عصبانی و برافروخته بود چون همه برنامه ها بهم ریخته بود و به جایی که قرار بود بریم نرسیدیم.اومد کنارم و ناخوداگاه شروع کردم به ظنازی و عشوه گری و مظلوم نمایی ! یهو حالت چهره همسرم عوض شد...لبخند اومد رو لبش...اروم دستامو گرفت و گفت خب من نگرانت میشم این همه دیر میکنی و گم میشی و ....
این خانوم میگفت از اون موقع به بعد یاد گرفتم که چطور همسرمو اروم کنم ....
حالا تو فرض کن در اون موقیعت اون خانم هم با شوهرش شروع به بحث و دعوا و ...کنه
دیگه عاقبتش مشخصه....

[donya.]

دنیا جان مجددا تاکید میکنم که الان مخاطب ما شمایی.
به اندازه سهمت باید ایرادت رو بپذیری...تا وقتی خودت رو اونقدری ! مقصر نبینی زندگیت تغییری نخواهد کرد.
نمیدونم تعریف شما از محبت چیه...اما مشخصه که با روحیات اقایون زیاد اشنایی نداری...یکی از محبت هایی که یک زن به مرد میکنه در کنارش بودن و درک شرایطشه..محبت همش به زنگ زدن و ..نیست

تو بدون در نظر گرفتن شرایط روحی خراب همسرت بهش ایراد گرفتی که چرا میخوای کسی دیگه رو بیاری و ...و الان ازش به عنوان محبت یاد میکنی.
مردها دوست ندارن در این موارد زنها دخالت کنن ...اینجوری غرورشون خرد میشه و احساس بی کفایتی میکنن
تا وقتی بخواهی یکطرفه این قضیه رو نگاه کنی و با همسرت در این مورد جنگ و نزاع کنی اوضاع نه تنها بهتر نخواهد شد بلکه بدترم میشه
به نظرم بشین لیستی از وظایف خودت تهیه کن
و ببین چقدر در انجام وظایفی که به عنوان یک زن بر عهده ات بوده برامدی...
درک کردن همسر مهم ترین کاریه که یک زن میتونه انجام بده
حالا که از لحاظ روحی و کاری تحت فشاره انقدر سیراب محبت و عشق و عاطفه بکنش که با عشق بره دنبال کار و درامد
شاید اون لحظه که همسرت داد زده سرت موقیعت خوبی نداشته...به جای قهر و این رفتارهای ناپخته در یک فرصت که اروم شد بهش ملایم و نرم انتقاد کن با ظرافت زنانه و لوس بازی و ....باور کن این ظرافت ها مردها رو تسلیم و مطیع میکنه

یادمه یه خانومی تعریف میکرد:
تازه با همسرم عقد کرده بودیم و من چون زیاد به راهها اشنا نبودم هرجا میخواستم برم گم میشدم.یکبار که با همسرم قرار داشتیم جایی و دیر هم شده بود به جای اینکه سر از شرق تهران در بیارم یهو دیدم شمال تهرانم.همسرم هم بهم زنگ میزد دائم و من هول شده بودم.بالاخره با دو ساعت تاخیر رسیدم پیش همسرم.همسرم عصبانی و برافروخته بود چون همه برنامه ها بهم ریخته بود و به جایی که قرار بود بریم نرسیدیم.اومد کنارم و ناخوداگاه شروع کردم به ظنازی و عشوه گری و مظلوم نمایی ! یهو حالت چهره همسرم عوض شد...لبخند اومد رو لبش...اروم دستامو گرفت و گفت خب من نگرانت میشم این همه دیر میکنی و گم میشی و ....
این خانوم میگفت از اون موقع به بعد یاد گرفتم که چطور همسرمو اروم کنم ....
حالا تو فرض کن در اون موقیعت اون خانم هم با شوهرش شروع به بحث و دعوا و ...کنه
دیگه عاقبتش مشخصه....

مرسی مریم گلی از توجهت.
میدونم اشتباه کردم اما چون از همسرم ناراحتم اینجوری میگم.
ببین من اصلا دخالتی نداشتم تو کاراش اما دیدم همینجور دنده عقب گرفتیم و داریم میریم.من نمیتونم ببینم فامیلش تیکه میندازن بهش.تا چندماه پیش خودش میگفت که من اصلا به فکر پولدارشدن به فکر پس انداز کردن نبودم.بعد یه صحبت خودمون نظرش عوض شده بود...خب الان شما جای من بودی استرس نمیگرفتی؟که زندگی ما ختم به کجا میخواد بشه؟ با این وجود سر محرم میگفت بریم یک ماااه کربلا!!! میدونین چه خرجی داشت تازه ۱۰ میلیونم مقروضیم.اگر به خودش واگذاشته بودم که الان شده بود ۲۰ میلیون.
من اصلا نمیگم محبت زنگ زدنه ولی برای مایی که اصلا همو نمیبینیم نشونه ای ازش هست.من تا تغریبا دو هفته پیش که شدیدا اعتراَض کردم به وضع زندگی اصلا چیزی نگفته بودم.اصلا.... اونجا هم بهش گفتم دیگه نمیتونم ببینم مشکلی هست و فقط لبخند بزنم.جلوی خانواده اش ،خانواده ام خم به ابرو نیاوردم.جلوی خودش همینطور ولی دیگه یه جا آدم میبره که بخواد یه اعتراضی بکنه.
الانم پشیمون شدم از اینکه بهش گفتم و یا اینکه میگم کاش اون ساعت زنگ نمیزدم.اونم اعصابش خورده از این وضع ولی باور کن تازه به این فکر افتاده که وضعمون خوب نیست.
من اصلا محبت رو تو زنگ زدن نمیبینم... شاید بی انصافی کردم چون اونم انصافا مهربونو با محبته.ولی زندگی و هردومون فشار آورده.
اینکه میگم از قهرش خسته شدم نه مثل شما،ولی همسر من کلا ت زمان مشخص هرماه من از من سرد میشه.گاها بحث اینجوری پیش میاد و قهر میکنه.سر سنگینه از ابتدای دوره ام تا انتهاش.تموم که میشه باهام خوب میشه.
بدم میاد از اینکه من بخاطر رابطه خواسته بشم.خوب باشه باهام تا زمانی که امکان برقراری رابطه هست اما همین که چیزی بشه بخواد قهر کنه و خودشوراحت کنه.....

[donya.]

مریم جان میشه کمکم کنی؟
من دیشب با همسرم حرف زدم.خیلی خوب بود همه چیز.حالا وسطش هی ناراحت میشد ولی جمعش میکردم و نذاشتم ناراحتی بمونه.بعدم آخر حرفام گفتم که من اگر در این رابطه باهات صحبت میکردم به خیال خودم میخواستم کمکت کنم.میدونم تو خودت بهتر اینا رو میدونی گفتم شاید با حرف زدن کمی آروم تر بشی و فکرت باز تر بشه.گفت منم دوست دارم باهم حرف بزنیم ولی وقتی بهم زنگ میزنی میگی چه خبر پشتش معلوم نیست چیه.این خبرا رو برای کی میبری و ....
چشمام گرد شده بود گفتم توودرباره من چه فکری کردی؟یعنی من خبرکشی کنم؟اگه چیزی بوده همون حرفای خودت بوده و گرنه به خدا قسم اگه من حرفی زده باشم.گریم گرفت و دیگه تو اتاق نموندم اومدم بیرون.... دیگه تهمت زدن نداشتیم!!!!
ناراحت شدم خیلیییییی.من ذره ای از زندگیم به کسی نمیگم چه خوب چه بد.چرا همچین چیزی باید باشه؟ صبحم که کلا ناراحت بود و در و دیوار بهم میکوبید.دیشبم دیدم نخوابید. صبح نتونستم جلوی زبونم رو بگیرم گفتم دست پیش میگیری که پس نیفتی! اونم گفت نمیتونی اون زبونتو نگه داری؟سابقتو داشتم که گفتم
یعنی تهمت میزنه و داد و بیداد میکنه ‌که چی بشه؟ چیکار کنم....