بیکران عزیز دیشب که پستت رو خوندم خیلی دلم برات گرفت .یاد بعضی ترسا و احساس ناامنی خودم افتادم و کاملا درکت کردم.بهت حق میدم که بعد از ۸-۹ سال محدودیت شدید و تحت کنترل بودن برات سخته روی پای خودت وایسی.خیلیم زن مقاوم و صبوری بودی که اینهمه مدت دوام اوردی و تحمل کردی....حرفای نیلوفر ابی کاملا درسته الان به فکر ازدواج و همسرت نباش...اول واسه خودت برو مشاوره ...در اومدن ازین سردرگمی و تصمیم گیری برای ایندت خیلی به خوب شدن خودت بستگی داره.کاش این چند وقته که پیش خانوادت هستی بعضی وقتا تنهایی دست دخترت رو بگیری ببری پارک ببری خرید سوپری و اسباب بازی ،.تنهایی بری نونوایی نون بگیری یا یه فاصله کوتاه تا خونه رو قدم برنی و...یه سری کارای کوچیک کم مسوولیت انجام بدی .یادت بیفته که قبلا خیلی راحت اینکارا رو انجام میدادی شغلی داشتی که توش خیلی موفق بودی خلاصه یه دختر سرزنده و توانمند بودی...









علاقه مندی ها (Bookmarks)