تا نرفتی پیش مشاور فعلا هیچ تصمیمی نگیر و هیچ اقدامی نکن.
نباید از دره اه و ناله و ..وارد بشی.خیلی قاطع با همسرت صحبت کن.
مدتی کاریش نداشته باش.زندگی عادیت رو بکن تا بری پیش اون مشاور.
البته به نظرم مشاور خوبی نیست.مگه زندگی مسخره بازیه که به این راحتی بگه طلاق بگیرید ؟!
یک موقیعتی که اروم شده بود (و یا پیش مشاور) بهش بگو بعده از 5 سال و با وجود یک بچه نباید به این نتیجه میرسیدی.الان هم که رسیدی ایرادی نداره من جلوت رو نمیگیرم اما (تاکید کن) خودت باید برای جدایی و طلاق اقدام کنی و من این کارو نمیکنم و همراهیت نمیکنم.
وقتی میشینه باهات در مورد طلاق حرف میزنه اصلا همراهیش نکن.بگو من نه بهت میگم موافقم و نه مخالفم.خودت که تصمیم داری برو و اقدام کن.و اونجا رو ترک کن.برو تو اتاقی اشپزخونه ای جایی دیگه که بحث ادامه پیدا نکنه
گاهی برای رشد کردن باید سختی کشید،گاهی برای فهمیدن باید شکست خورد،گاهی برای بدست آوردن باید از دست داد،چون برخی درسها در زندگی فقط از طریق رنج و محنت آموخته میشوند.
علاقه مندی ها (Bookmarks)