من دچار نادرترین نوع سرطان شدم

[Pooh]

سلام.
من امروز تاپیکتون رو دیدم و خیلی متاثر شدم.
پست های شما همیشه به من امید داده و در نظرم شما آنسان قوی و با اراده ای هستید.
نمیدونم حرفایی که من با این همه گناه و بدی و ضعف بنویسم چقدر بتونه براتون قابل قبول باشه.
دیشب داشتم یه آواز از همایون شجریان گوش میکردم. شاید روزی حداقل چهار پنج بار گوشش میکنم. شعر سعدیه. آلبوم نقش خیال.
حالا اگه شما موسی هستید و من شبان به بزرگی خودتون ببخشید. ولی من اینجوری درک و حس کردم این شعرو:
سعدی توی این غزلش، داره با خدای خودش عاشقانه حرف میزنه و از غم عشقش به خدا به خود خدا میگه ....
وه که جدا نمی شود یاد تو از خیال من
تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من
ناله زیر و زار من زارتر است هر زمان
بس که به هجر می دهد عشق تو گوشمال من

بعدش غمش حالت شکوه پیدا میکنه. میگه خداا پس کی درد من تموم میشه؟ کی تو خودتو بهم نشون میدی؟
نور ستارگان ستد روی چو آفتاب تو....
دست نمای خلق شد قامت چون هلال من
پرتوی نور روی تو هر نفسی به هر کسی
می رسد و نمی رسد نوبت اتصال من

با این حال بازم بیان میکنه خدایا من عاشقتم. اگه خواسته ی تو اینه، من راضی ام به رضای تو:
خاطر تو به خون من رغبت اگر چنین کند
هم به مراد دل رسد خاطر بدسگال من

باز یه حالت ناامیدی پیدا میکنه. میگه انگار ناله من و اشکام د تو رو نمیخواد به رحم بیاره:
دیده زبان حال من بر تو گشاد رحم کن
چون که اثر نمی کند در تو زبان قال من

باز هم در اوج اون ناامیدیش، التماس میکنه به خدا... باز نگر... و هوامو داشته باش تا این سختی ها رو طی کنم:
بر گذری و ننگری. باز نگر که بگذرد
فقر من و غنای تو، جور تو احتمال من

تا حالا سعدی داشت حرف میزد و ناله و التماس میکرد. ولی اینجا زندگی یا خود خدا جوابشو میده. خیلی مهربانانه جوابشو میده. سعدی اینجا مژده میگیره به اینکه ناله تو رو شنیدیم. دلداریش میدن که سعدی ننال. ناله نکن. غم و آه تو با جمال و رحم من نمیخونه. تیره نکن خلقت و هستی پرجمال منو. عیب نذار روی من. من جمال و زیبایی محضم.
چرخ شنید ناله.. گفت منال سعدیا
کاه تو تیره می کند آینه جمال من
-----------------------------------------------------
میدونم هیچ کسی جای کسی دیگه نیست و هیچ کسی نمیتونه کاملا خودش رو بگذاره جای کسی دیگه و غم و دردش رو حس کنه. ولی فکر کنم اگه آدم به یه مرحله ای برسه که عاشق خدا باشه و تسلیم خدا باشه ، هر نقشی خدا بهش بده رو با رضایت قبول و اجرا خواهد کرد. بدون اعتراض، بدون شک و تردید به خدا.
گاهی فکر میکنم زندگی و خلقت مثل یه رود بزرگه. و هر کدوم از خلایق مثل شاید هر مولکول یا هر قطره آب این رود هستن. این رود توی مسیرش کاهی به صخره هایی میرسه. یک سری از اون مولکولها یا اون قطره ها به اون صخره برخورد میکنند و اونهایی که اون صخره اون لحظه مقابلشون نبوده راحت عبور میکنند. و ممکنه جایی دیگه و وقت دیگه با صخره ای که سهم خودشونه برخورد کنند. ولی همشون آخرش میگذرن. با شوق و بدون شکایت میذارن جریان رود اونا رو هر جا میخواد ببره و بزنه. چون اونها خودشون رو بخشی از یک جریان بزرگ میدونن که باید حرکت کنه و تا وقتی اون جریان رود داره حرکت میکنه و زندگی زنده است و حیات داره، و اگر برای ادامه ی این حیات صلاح مسیر زندگی اینه که گاهی به صخره بخورن، میپذیرن و با رضایت نقشی که زندگی ازشون میخواد رو اجرا میکنن.

یا مثلا... یه برگ درخت... به نظرت هیچ وقت شاکیه که زرد میشه و خشک ممیشه و می افته؟ فکر نکنم. احتمالا راضیه از اینکه یه سهمی که توی این خلقت وسیع خدا براش تعیین شده و نقشش رو انجام داده و با جریان زندگی یکی شده.

خدا نه طرفدار کسیه نه ضد کسی. خدا خلقت خودش رو آفریده و هوای اون جریان زندگی رو که خلق کرده داره. به نظر من معنی اینکه میگیم خدا خیر محضه همینه. زندگی با تمام بالا و پایین هاش تعادل خودش رو حفظ میکنه. و شاید برای حفظ تعادل و خیر برای زندگی، لازمه گاهی ما به صخره بخوریم. و اگر خودمون رو بخشی از اون کل بدونیم شاید پذیرش رنج ها برامون راحت تر باشه.
من اینها رو قبل از هر کسی باید به خودم بگم. باید یاد بگیرم و بفهمم که تسلیم باشم در برابر خواست خدا.
و فکر میکنم اگه هر کسی به این مرحله برسه یعنی به بالاترین سطح ممکن رسیده. و شاید خود خدا هم این چیزا رو یذاره مقابلمون که به همین جا برسیم.
منظورم وا دادن نیست. منظورم پذیرفتن و شکوه نکردن و قضاوت نکردنه.

ما آیه انا لله و انا الیه راجعون رو برای زبونم لال فقط اونهایی که فوت کردن میخونیم. در صورتی که توی قران نوشته آنهایی که وقتی بهشون سختی میرسه میگن انا لله و انا الیه راجعون. خب به نطر من یعنی همین که بگیم ما از خود خداییم. ما با خود خدا زندگی یکی هستیم و این سختی هم با آگاهی به این یکی بودن میتونه معنی متفاوت و شیرینی پیدا کنه.

نمیدونم حرفام بیشتر رنجتون داد و به قولی نمک پاشید رو زخمتون یا اینکه تونستم حداقل یکم آرومتون کنم.
امیدوارم اگر حرفام ناراحتتون کرد ببخشید.
و امیدوارم این صخره زندگی رو به زودی طی کنید و مسیر بی نهایت و روان و زیبایی مقابلتون باشه.