من دچار نادرترین نوع سرطان شدم

[میشل]

دوستای عزیزم
ارزوی مرگ میکنم.نه از ترس و ضعف.از اینکه دوست ندارم مثل گوشت قربونی زیر دست دکترا باشم.همین الانم بخاطر ازمایش ها دستهام کبوده و کمرم هم زخم...این بیشتر منو میترسونه.شیمی درمانی و سوزن سوزن شدن و پورت داخل قفسه سینه گذاشتن و ....

من توی پست قبلیم اشتباه کردم. بدترین نتیجه ی ممکن چیزیه که اینجا نوشتی. اما مریم جان، درست نگاه کن عزیزم، الان بیشتر از هرزمانی توی زندگیت نیاز داری که مغزت رو به کار بندازی و "درست" نگاه کنی.

بشریت قرن ها وقت گذاشته، تا اون پزشک ها و اون دستگاه هایی که اطرافت می بینی رو بسازه. گوشت قربونی معنایی نداره، درحالیکه سلامتیِ جسم تو نه تنها هدف و آرمان بسیاری از انسان ها بوده و هست که اسمشون به بزرگی و به نیکی در تاریخ ثبت شده و خواهد شد، بلکه در ادیان و تمدن ها و فرهنگ هایی که ذهن و روح این انسان ها رو تغذیه کرده و سرچشمه ی ایده آل هاشون بوده هم از ارزش بسیار بالایی برخوردار بوده و هست.

بهشون نگاه کن. اینها و خونواده هاشون مفتخرن به اینکه پزشکی قبول شدن، تا عمرشون رو صرفِ تو کنن. به اون دستگاه ها نگاه کن. چی می بینی واقعا؟ چند نفر ساعت می بینی که کار کردن و عمرشون رو صرف کردن، و رویاشون ساختن دستگاهی بود، برای تو. به منظورِ تو.

یه کارخونه دار برام تعریف می کرد که رفتم آمریکا و از فلان کارخونه ی ماشین سازی دیدن کردم. می گفت وقتی اون همه آدم و اون سیستم با عظمت رو دیدم که دارن کار می کنن تا یه ماشینی با اون همه دکمه و امکانات بسازن با وسیله ی آسایش من رو فراهم کنن، به خودم بالیدم. فکر کردم ببین من چه چیزی هستم که اینها همه در تکاپو هستند، برای من.

حالا تو هم به اون دستگاه ها و به اون آدم ها این شکلی نگاه کن. می دونم نتیجه ی اینکار برای تو غروری نمی شه که نصیب اون آدم شده بود. احتمالا نتیجه ای که برای تو حاصل می شه، حس محبت و رضایت از اونهاییه که اطرافت می بینی و اونهایی که رفتند، اما نتیجه ی کارشون رو به تو رسوندن.

نتیجه برای تو می شه: سخاوت، محبت، آرامش.

اینجوری شاید دردی که می کشی، دیگه برات شکنجه آور نباشه.

مریم من از خودم انتظار ندارم، بتونم کنهِ این مسئله رو در اون عمقی که خودت می تونی، ببینم. اینها رو نوشتم که فقط ایده بدم.

"
اما یه مطلب دیگه هم در پستت بود. و اون نخوندن دو تا نماز بود. می خواستم بهت بگم هر کاری با خودت می کنی، بکن. فقط منبع تغذیه ات رو قطع نکن.

و این رو بهت بگم که چیزیکه مهم تر از خودِ نمازه، زمانشه. اینکه دقیقا و دقیقا سر اذون باشه. یعنی اون یک ربع قبل از اذون که تحت هر شرایطی خودت رو آماده می کنی، اثرگذاریش از خودِ نماز بیشتره. منظورم اینه که اون نماز نیم ساعت بعدش، دیگه اون قدرتی رو نداره که دقیقا در لحظه ی اذون داره."


نکته ی آخر اینکه: سعی کن یه مدت در تاپیک های دیگه پست نگذاری. به ذهنت استراحت بده. خصوصا در تاپیک یکی از دوستان، داری کل زندگی متاهلی گذشته ت رو مرور می کنی. این، خصوصا در شرایط فعلی، اصلا خوب نیست. خاطرات ناخوشایند رو بفرست به آرشیو. به چیزهای خوب فکر کن، به مغزت و به خودت کمک کن عزیزم.