من با حس شما كاملا آشناهستم و دركتون ميكنم.
ممنون از هم حسیتون. هر چند نظرات خیلی نزدیک بود؛ طوری که انگار همه یه چیزای مشترک رو تجربه کردند. البته دوستای فیزیکیم هم همین حس ها رو داشتند.
آقا رضا عزيز شما طرز فكرتون بسيار اشتباه هست آخه مرد حسابي حقوق متاهل ها رو بپردازن بعد حقوق شما؟
شاید، ولی نیت من خوب بود؛ وقتی یه مرد سی و چهار پنج ساله اومده و با بغض میگه "نمیدونی چه حالی داره با زن و بچه ات میری بیرون و ده هزار تومان تو جیبته چه حالی داره" من چیکار کنم؟ ، کاری از دستم بر نمیاد چون قدرتی ندارم حداقل کاری که میتونستم بکنم رو کردم که از اونم بعدا فهمیدم سوءاستفاده شد. این فقط یه مثال بود ؛ ازینا زیاد هست. ضمن اینکه میدونم اگه اقدام موثری نکنم آینده ی بهتری از فردی که مثال زدم نخواهم داشت بلکم بدتر.
يك نقطه اشتراك بين سهام داران و مالكان كارخانجات مختلف وجود داره اونم اينه كه به زير دستشون مثل گدا نگاه ميكنن .فكر ميكنن بنده و امثال بنده نوكر بي چون و چراشون هستيم....(ناراحت نشو لطفا واقعيته كه ميگم)
نه این حقیقته؛ بازار خصوصی دو تا مفهوم بیشتر نداریم : کارگر و کارفرما؛ و شرایط طوریه که نه کیفیت کار و نه سابقه و نه تحصیلات تاثیری در کیفیت زندگی مادی شما نخواهد داشت مادمی که کارگرید.
همون طور که خانم گیسو کمند گفتند:
1- توافقات : اصلا بحث قدرنشناسی نیست بحث اینه که شما راضی شدی با حداقل مزایا براشون کار کنی .
اینم یه حقیقته؛ میگند ما کسی رو مجبور نکردیم؛ البته یه زمانی واقعا شرکت بی پول بود و اون موقع دست یاری به سمتمون دراز میکردند ولی الان علی رغم اینکه ثبات پیدا کرده حرفاشون یادشون رفته. باز مقصر خودمم چون من شفاهی و کتبیم یکیه ولی گویا بقیه این طور نیستند.

آقای sia518 اگر تجربیاتتون و توصیه ها و راهنمایی هاتونو اینجا میگذاشتین بهتر بود چون دیگران هم میتونستن استفاده کنند؛ ولی در هر صورت ممنونم اگر در اختیارم بگذارید به هر روشی که خودتون تمایل دارید.

در خصوص انتقادتونم تشکر میکنم ولی سیاسی نیستم.مثلا چند ماه پیش که انتخابات بود من مناظره ها رو هم ندیدم چون کسی مثل من میدونه چهار ساعت روز تعطیل یعنی چی!