حال و احوال یاران همدردی (11)

[میشل]

نمیدونم چرا پستم علیرغم گزارشی که دادم و درخواست حذف کردم هنوز حذف نشده...

سلام عزیزم

خب قبول کن سخته آدم پستی که در تایید باورهای خودش هست رو حذف کنه. بعلاوه همه دیگه پستتو خوندیم، و متوجه منظورت هستیم.

موضوع اینه که بسته شدن ناگهانی تاپیک آلاچیق، با وجود همه ی احترامی که برای مدیر همدردی قائل هستیم، غرور آدم هایی که به این مسائل مقید هستند رو جریحه دار می کنه.

نیکیا بعضی وقتا هست که آدم می خواد یه چیزی رو بگه، اما نمی گه! منتظر می شه یکی یه چیزی بگه، بعد حرفشو در جواب به اون بزنه. پست قبلی من برای مدیرهمدردی بود، اما خطاب به تو. امیدوارم اینکارم ناراحتت نکرده باشه.

در مورد دوستت. به نظرم یه تفاوتی با تاپیک آلاچیق هست. اونم اینکه اینجا همه چی محدوده، خیلی محدود. در حد همون پستی که گذاشته می شه. بنابراین ممکنه بعضی تفاوت ها با دنیای واقعی قائل بشیم.

البته به هرحال یه پتانسیلی هست، ولی خیلی خیلی بیشتر از دنیای واقعی تحت کنترل افراده. اگه بخوام توضیحش بدم، چون یه مطلب کلی رو دارم می گم، اما در عین حال یه تاپیک خاص و دوستانی که این اواخر درش فعال بودن مطرحه، همون ایرادی که به کار مدیر همدردی وارد دیدم، خودم هم انجام دادم. در واقع قبلا هم در همون تاپیک یک مطلب کلی در مورد اثر جنسیت روی جذابیت های ارتباطی نوشتم، و توجه نکردم که اونجا جاش نبود و ممکنه اینطور برداشت بشه که فرد خاصی منظورمه.

در هر حال من پایه های اون احکام رو درک می کنم، اما این موضوعی نبود که در تاپیک آلاچیق توجهم رو جلب کرده باشه، پس اگه بوده هم کمرنگ بوده. چیزی که توجه من رو جلب کرد این بود که چرا خنده ی زندگیمون رو با هدف قرار دادن زن، مرد، ترک، لر، و غیره تامین می کنیم. خواستم بگم شادی زندگی، اما دیدم این اتفاقا نشونه ی ناشادیه.

و تاپیک آلاچیق خنده های سالم هم خیلی زیاد داشته. من این اواخر کم پیش میومد که بخونمش، اما اون زمانیکه پدربزرگ و زهره و بقیه بودند، خیلی دوستش داشتم. یا یه پست از محمد 93 هنوزم توی ذهنم مونده. همونیکه مدیرهمدردی و چند نفر دیگه داشتند غرق می شدن و فرهنگ قل قل می کرد.

بازم حرفای خودم رو خطاب به تو نوشتم؟ انگار آره، اما اینبار دیگه قصدشو نداشتم. به هرحال این مژده رو بهت می دم که دیگه حرفام راجع به آلاچیق تموم شد.

آخ آخ ساعت چنده؟ یعنی خودمو به spy133 معرفی کنم؟ نه... از پرسشنامه ش گرفتم 44. حالا محض احتیاط یه هفته همدردی نمیام، هرچند می دونم مسئله همدردی نیست، حیاطه! و دو تا موجود نازنین که آخر شب رفتم یه سر بهشون بزنم، اما چند ساعت بازی کردیم، و اگه خوابیده بودم به اندازه الان سرحال نبودم. ولی دیگه قول می دم برم سه ساعت باقیمونده رو بخوابم.