همسرم هميشه ميگفت من مشكل حادى نميمبنم ك بخوايم جدا شبم، مشكل ما ازوناس ك همه دارن، اما اگه فك ميكنى بايد جدا شبم من به تصميمت احترام ميذارم.
الانم با اتفاقايى ك افتاده و حرفايى ك بين من و مامانش زده شد و شناختى كه ازش دارم ميدونم اونم دوس جدا شيم، نهايتش و اخر گذشت كردنش اينه كه مثل هميشه بگه من عوض نميشم، نميتونى به زور از من چيزى كه دوس دارى درست كنى، ميخواى زندگى كنى نوكرتم هستم، نميخوايم مانعت نميشم.


منظورم اينه اينكه ميگن هر زندگى يه مشكلاتى داره يعنى چى؟ تا كجاشو بايد تحمل كرد،؟ تفاهم يعنى چى؟ چقدش طبيعيه.
من تو خونه اى بزرگ شدم ك پدر و مادرم هنوزم باهم دعوا دارن، مثه دشمن هم رفتار ميكنن،دوست ندارم بچه هام همچين جايى بزرگ شن.

نميدونم، يه حورايى دلم براى شوهرم ميسوزه، نميدونم از ترس مهريه بود يا... اما ميفهميدم وقتى بحث طلاق پيش مياد يه حورايى ميترسه. وسط تلاش كردنمون تنهاش گذاشتم، اون اخلاقش همين بود، بد عنق و لوس. شايد نميخواست اذيتم كنه، شايد ميخواست شوهز خوبى واسم باشه اما ازون بهتر نتونست، منم زن خوبى واسش نبودم.
منظورم اينه رابطه سالم به چى ميكن؟ دعواى زن و شوهرى به چى ميگن؟ من زناى زيادى ميشناسم ك با شوهر بدتر از شوهر من دارن زندگى ميكمم، شايد من يه لوس مزخرفم كه تحمل سختياى زندگى رو نداشتم و شونه خالى كردم