پدر خود خواه و لجباز

[غبار غم]

وقتی پست ارم و باغبان عزیز رو دیدم یه لحظه یاد یه نکته ای افتادم که حتما بارها و بارها اتفاق افتاده که انجامش دادم" وقتی تو یه شرایطی قرار نداریم، راهنمایی کردن کسی که تو اون شرایطه چقد برامون آسون میشه...

باغبان عزیز من به خاطر پدرم چند ماه پیش، در اینترنت دنبال مطلب می گشتم تا اینکه به همین مطلب تو پست شما برخوردم. من نمی دونم چه کسی و با چه تجربه ای این حرف و زده ولی عملی نیس، حداقل برای بازه بلند مدت جواب گو نیس و فقط محدود به یسری از افراد خاصه. چون اولا بر طبق مثال توی پست شما، مردی که اجازه نمیده دخترش بیرون بره، حتی اگه برای یه مدت کوتاه و با همین شیوه، راضی بشه، دوباره بعد یه مدتی اون بخش وجودش که اینکارو دوس نداشت بیدار میشه و تا تقی به توقی می خوره بیرون بی بیرون میشه! یا اینکه اون بیرون رفتنه سر یه مساله ناچیز تبدیل به وحشتناک ترین بیرون رفتنی میشه که آدم به چشم دیده. این پیشنهاد، فقط و فقط یه طرف برنده داره و یه طرف بازنده. طرف برنده مثل همیشه کارایی که دوس داره رو انجام میده و طرف بازنده ساکت میشه و به چشمش میبینه که هیچ چیزی عوض نشده و اگه بخواد دعوا را نندازه فقط سکوت می کنه و غمگین و افسرده میشه.
در ثانی چرا یه عضو از خانواده در جایگاه یک فرزند، باید برای یه مساله غیر منطقی (خودخواهی پدر، به فرض) وقت و انرژی صرف کنه؟! نمونه ش فامیل ما؛ از بین سی و پنج تا دختر، چرا فقط یکی باید این مشکل و داشته باشه؟ چرا فقط یکی باید با پدرش درگیر باشه؟ چرا باید انرژی صرف کنیم تا وظیفه یه نفر و به خودش حالی کنیم؟ چرا باید انرژی صرف کنیم تا رفتار غلط یه نفر رو گوشزد کنیم؟ چرا یه نفر کوتاه نمیاد تا مثلا 7 نفر بقیه اعضای خانواده آسایش داشته باشن؟ چرا نباید اون یه نفر مشکلش رو حل کنه؟! اینطوری راحت تر نیست؟

راجع به صحبت های ارم عزیز: اقتدار یه مرد فقط و فقط توسط خودش شکسته میشه. چه اقتداری اصلا؟ اصلا کی گفته همه پدرا خوبن و احترامشون واجب؟ کی گفته همه مامانا خوبن؟....روی پدر نایستم؟ شما اگه پدرت مامانتو می گرفت سرشو می کوبید به دیوار (زبونم لال- سر من اومد، سر خار توی بیایون نیاد)، وایمیسی نگا می کنی؟! ینی کسی که راه غلطی میره و از راه درستش وارد نشده ما نباید تو روش وایسیم؟! پس کو اون گفته قرآن مبنی بر امر به معروف و نهی از منکر؟ همسایه کار بدی بکنه ما باید بهش گوشزد کنیم (تو قرآن هست)، اون وقت چون یه نفر پدرمونه و ناشایست ترین رفتارا رو داره ما صاف صاف وایسیم نگا کنیم؟

عاجزانه از شما می خوام تو ایجور موارد فوری نگید مادر باید به پدر حس اقتدار و تایید بده.....مادر من همه عمر و جون و زندگیش و واسه پدرم گذاشته. اصلا به خاطر پدرم زندگیی جهنمیشو ترک نکرده. اما همون پدر چه بلاهاییی که سرش نیاورده. کدوم یک از زن عموها و عمه های من حس اقتدار به شوهرشون دادن؟ هیچ کدوم؟! مگه اینکه حس اقتدار دادن رو سر شوهر کلاه گذاشتن تلقی کنیم که بله، در این صورت حرفتون رو قبول می کنم. هنوزم مادرایی مثه مادر من تو این دنیا هستن که سوختن و ساختن و دم نزدن....ولی بازم آدمایی هستن که میگن اگه فلان کار و می کردی اینجوری نمی شد، اگه این کار و می کردی اونجوری میشد!.
حرفاتون واقعا قشنگه ها، ولی وقتی با زندگی خودم مقایسه می کنم احساس می کنم خونمون تو کره ماهی چیزی قرار داره که این قوانین بهش حاکم نیس......در ضمن خیلی سعی کردم با پدرم دعوا نکنم، و اتفاقا موفق هم شدم، اما همیشه به این نکته فک کردم که طرفی که کوتاه اومده ما بودیم نه پدرم، و آیا اگه یه ذره برخلاف میل ایشون عمل می کردیم، اون وقت این مرد 60 ساله هم ممکن بود یه جایی به خاطر ما کوتاه بیاد؟!...........جواب سوالم منفیه.......

راهنمایی برای گادلاو و افرادی که این دست آدما تو زندگیشون هستن: دوستان راس گفتن، فقط و فقط باید احترام گذاشت (برای خودم خیلی سخته و باعث میشه افسرده بشم)، حداقل از بروز جر و بحث و دعوا جلوگیری میشه. دعوا بشه دیگه فاجعه رخ میده و آبروریزی تو در و همسایه هم پیش میاد و ....فرد خودخواه محاله عوض بشه......محاله
بلاخره تو خونه کسانی هستن که قربانی این دعواها میشن. مثه مامانا که اعصابشون میریزه به هم، یا بچه هایی که استرس میگیرن، به خاطر اونا سکوت کنید، اونا بی گناهن...