دوست عزيز درکتون میکنم. خود من هم تا حدودی این رفتار ها و قضاوت ها رو تجربه کردم. بخصوص در دوران دانشجویی و آشنایی با دوستان جدید. خیلی از دوستانم بهم گفتن که ابتدای آشنایی هرگز فکر نمیکردیم اینطور آدمی باشی. در تصور ما تو یک آدم خشک و بی احساس بودی که خودت رو میگرفتی! اما بعد از شناختنت کاملا دیدگاهمون عوض شد. شما هیچ مشکلی در رفتار و شخصیت تون ندارید. بلکه به واسطه شغل تون میخواید مورد قبول تر باشید. برای نیل این منظور راهکارهایی هست که اولینش این هست که به هیچ وجه به این وجهه رفتارتون توجه نکنید، تو ذهنتون مدام مرورش نکنید، عادی باشید، و سعی کنید با دانشجوهاتون راحت باشید. وقت هایی رو در کلاس به ارتباط دو جانبه اختصاص بدید، به دانشجوها اجازه صحبت و همفکری بدید. تو بحث شرکت شون بدید. دانشجوها از اینکه همیشه شنونده باشن خسته میشن. فکر نمیکنم نیاز به صمیمی شدن با دانشجوها باشه. من که خودم از اساتیدی که زیاد صمیمی میشدن خوشم نمیومد!
در مورد بقیه اطرافیان هم باید بگم که مطمئنن کسی که به شناخت نسبی از شما برسه هرگز قضاوت نادرست نمیکنه. یا قضاوت اولیه اش رو پس میگیره. راستش من تاپیک های قبلی تون رو نخوندم و از شرایط زندگی خصوصی تون اطلاع ندارم. اما بنظر میاد آسیب دیدن تون رو ناشی از این ضعف میدونید و الان هم روی این موضوع حساس شدید و احتمالا هر مسله ای براتون پیش بیاد از چشم همون نقطه ضعف تون میبینید. سعی کنید با بالابردن اعتماد به نفس تون ذهنتون رو از این مسئله رها کنید. مشکل بزرگی نیست، مطمئن باشيد. خود من هم تا حدودی این موضوع برام پیش اومد اما هرگز بهش توجه نکردم و نگذاشتم برام تبدیل به نقطه ضعف و آزار دهنده بشه. این ویژگی شخصیتی شما هست. نه یک ضعف و ایراد. بهش به یک دید مثبت نگاه کنید.
موفق باشيد.