دختر همه چی تموم که زیاده. خوشگل، شاغل!!! مهربون.
ولی چرا باید به شما جواب مثبت بدن؟ به اینم فکر کن. قصد تحقیر ندارم ولی آدم باید به خودش هم نگاه کنه.
مخصوصا که همچی رو باهم میخواین. خوشگل باشه، خانواده سطح بالا داشته باشه که جونشون واسه شما دربره، شاغل هم باشه که کمک خرج شما باشه که پیشرفت کنین و... بازم خصوصیت تو ذهنتون هست حتما.
اون موقع کار داشتید، طلاق گرفته هم نبودید و نشد. الان شانستون کمتره. از خواستگاری رفتن هم میگین خسته شده بودین. پس طلاق بگیرین لابد خود دخترا هجوم میارن سمت شما؟ خیر، دوباره باید خواستگاری رفتن رو از اول شروع کنید.
اگر جدا بشید، و "پخته تر" تصمیم بگیرین، البته حوصله خواستگاری رفتن هم داشته باشید، چرا بهتر نشه؟ ولی شما
اولا مشخصه فقط اهل خیال پردازی هستی، اینطور بود بهتر بود، اونطور بود چی میشد و... همیشه نشستی تا بقیه براتون کارا رو درست کردن. حتی توی ماه های اول که پشیمون بودی خانومت رو اذیت میکنی که ایشون شما رو ول کنه! حتی واسه جدایی منتظری بقیه یه کاری واست بکنن.
ثانیا اومدیم جدا شدی و رفتی خواستگاری، اولی نشد، دومی نشد، سومی، چهارمی و... حوصله داری ادامه بدی؟ مخصوصا که شرایط ازاون موقع سخت تر میشه. برخوردهای خانواده ها هم همینطور. که شمایی که طلاق گرفتی و فعلا شغل نداری، اومدی خواستگاری دختر همه چی تموم ما؟ (مخصوصا که به کم هم قانع نیستی) بعد لابد میخوای اینم مطرح کنی که پول من و شما نداریم، درکنار هم پیشرفت کنیم و... دخترا چشمشون ترسیده، آقا تو خواستگاری میگه من کاری به درآمد شما ندارم و بعد انگار از همسرش ارث پدرش رو طلب داره. اونوقت یکی اینجوری بگه تردیدها بیشتر میشه.
خوب چه تضمینیه دوباره وسط خواستگاری رفتنا خسته نشی و نگی ولش کن! همینو بگیریم بریم! بعد پشیمون نشی و نگی باید بیشتر میگشتم؟ با توجه به شخصیت خودت فکرکن و ببین این اتفاق دوباره واست تکرار میشه یانه؟
ثالثا مشکل طرز فکر شماست. باورکنید پیشرفت اقتصادی خانواده فقط به عهده زن نیست. حالا شاغل هم باشه، ولی اصلا زشته که شما اینطوری میگی. تعجب میکنم اینقدر راحت میای اینجا اینو میگی، البته همین که صادقی و نقش بازی نمیکنی خوبه. ولی مسئولیت شما این وسط چی میشه؟ شاید بگی منم تلاش میکنم و با خانومم باید درآمدامون رو یکی کنیم تا بشه یه کاری کرد. ولی چرا باید خانومتون وقتی از شما اونقدر بی محلی و بی محبتی (به گفته خودتون) دیده، به شما اعتماد کنه؟ اعتمادسازی کردی که کمک مالی به شما بکنه؟
چه بخوای چه نخوای عرف و ذهنیت عموم اینطوریه. پسر باید خیلی جاها قدم اول رو برداره. انتظار اینه پسر بره خواستگاری، اولین حرفای عاشقانه و ابراز محبت از طرف پسر باشه، اولین کادوها و... از طرف پسر باشه، بعد دختر کم کم راه بیفته و اونم شروع کنه.
شما قدم اول رو برداشتی؟ قدم های اول رو برداشتی و بعد خانومت به سمتت نیومد؟ یا یه امتحانی کردی و دیدی خبری نیست(مث خواستگاری رفتن) زدی زیر همچی و نشستی و گفتی خوب حالا، یکی بیاد درستش کنه! من دیگه نمیخوام! خانوم شما برو طلاق خودتو بگیر و...
شرایط اینجوریه؟ نه، شخصیت شماست که اینجوریه. اهل تصمیم گیری و عمل نیستید. وگرنه دختر مردم رو علاف خودتون نمیکردین، زیرزیرکی هی غر بزنید که زشتی، پول و کادو نمیدی بهم، حرف نمیزنی، خانواده ت باید بهم افتخار کنن و... از اون ور طلاق هم نگیرید. اگه حقت چیز دیگه ایه که برو دنبالش، اگه نه هم که غرزدن نداره.
بابت تند بودن لحنم در پست قبلی هم عذر میخوام.
- - - Updated - - -
دختر همه چی تموم که زیاده. خوشگل، شاغل!!! مهربون.
ولی چرا باید به شما جواب مثبت بدن؟ به اینم فکر کن. قصد تحقیر ندارم ولی آدم باید به خودش هم نگاه کنه.
مخصوصا که همچی رو باهم میخواین. خوشگل باشه، خانواده سطح بالا داشته باشه که جونشون واسه شما دربره، شاغل هم باشه که کمک خرج شما باشه که پیشرفت کنین و... بازم خصوصیت تو ذهنتون هست حتما.
اون موقع کار داشتید، طلاق گرفته هم نبودید و نشد. الان شانستون کمتره. از خواستگاری رفتن هم میگین خسته شده بودین. پس طلاق بگیرین لابد خود دخترا هجوم میارن سمت شما؟ خیر، دوباره باید خواستگاری رفتن رو از اول شروع کنید.
اگر جدا بشید، و "پخته تر" تصمیم بگیرین، البته حوصله خواستگاری رفتن هم داشته باشید، چرا بهتر نشه؟ ولی شما
اولا مشخصه فقط اهل خیال پردازی هستی، اینطور بود بهتر بود، اونطور بود چی میشد و... همیشه نشستی تا بقیه براتون کارا رو درست کردن. حتی توی ماه های اول که پشیمون بودی خانومت رو اذیت میکنی که ایشون شما رو ول کنه! حتی واسه جدایی منتظری بقیه یه کاری واست بکنن.
ثانیا اومدیم جدا شدی و رفتی خواستگاری، اولی نشد، دومی نشد، سومی، چهارمی و... حوصله داری ادامه بدی؟ مخصوصا که شرایط ازاون موقع سخت تر میشه. برخوردهای خانواده ها هم همینطور. که شمایی که طلاق گرفتی و فعلا شغل نداری، اومدی خواستگاری دختر همه چی تموم ما؟ (مخصوصا که به کم هم قانع نیستی) بعد لابد میخوای اینم مطرح کنی که پول من و شما نداریم، درکنار هم پیشرفت کنیم و... دخترا چشمشون ترسیده، آقا تو خواستگاری میگه من کاری به درآمد شما ندارم و بعد انگار از همسرش ارث پدرش رو طلب داره. اونوقت یکی اینجوری بگه تردیدها بیشتر میشه.
خوب چه تضمینیه دوباره وسط خواستگاری رفتنا خسته نشی و نگی ولش کن! همینو بگیریم بریم! بعد پشیمون نشی و نگی باید بیشتر میگشتم؟ با توجه به شخصیت خودت فکرکن و ببین این اتفاق دوباره واست تکرار میشه یانه؟
ثالثا مشکل طرز فکر شماست. باورکنید پیشرفت اقتصادی خانواده فقط به عهده زن نیست. حالا شاغل هم باشه، ولی اصلا زشته که شما اینطوری میگی. تعجب میکنم اینقدر راحت میای اینجا اینو میگی، البته همین که صادقی و نقش بازی نمیکنی خوبه. ولی مسئولیت شما این وسط چی میشه؟ شاید بگی منم تلاش میکنم و با خانومم باید درآمدامون رو یکی کنیم تا بشه یه کاری کرد. ولی چرا باید خانومتون وقتی از شما اونقدر بی محلی و بی محبتی (به گفته خودتون) دیده، به شما اعتماد کنه؟ اعتمادسازی کردی که کمک مالی به شما بکنه؟
چه بخوای چه نخوای عرف و ذهنیت عموم اینطوریه. پسر باید خیلی جاها قدم اول رو برداره. انتظار اینه پسر بره خواستگاری، اولین حرفای عاشقانه و ابراز محبت از طرف پسر باشه، اولین کادوها و... از طرف پسر باشه، بعد دختر کم کم راه بیفته و اونم شروع کنه.
شما قدم اول رو برداشتی؟ قدم های اول رو برداشتی و بعد خانومت به سمتت نیومد؟ یا یه امتحانی کردی و دیدی خبری نیست(مث خواستگاری رفتن) زدی زیر همچی و نشستی و گفتی خوب حالا، یکی بیاد درستش کنه! من دیگه نمیخوام! خانوم شما برو طلاق خودتو بگیر و...
شرایط اینجوریه؟ نه، شخصیت شماست که اینجوریه. اهل تصمیم گیری و عمل نیستید. وگرنه دختر مردم رو علاف خودتون نمیکردین، زیرزیرکی هی غر بزنید که زشتی، پول و کادو نمیدی بهم، حرف نمیزنی، خانواده ت باید بهم افتخار کنن و... از اون ور طلاق هم نگیرید. اگه حقت چیز دیگه ایه که برو دنبالش، اگه نه هم که غرزدن نداره.
بابت تند بودن لحنم در پست قبلی هم عذر میخوام.
علاقه مندی ها (Bookmarks)