بهاره جون عزیز ممنونم از راهنماییتنوشته اصلی توسط بهاره جون
قسمتی از صحبتتو که بولد کردم دقیقا حرف همسرمه اون فک میکنه بهترین تصمیم واسه دوتامون همین بود.
جشن عروسی هم خودشون برنامه ریزی کردن و تو فرهنگ ما دختر هیچ کارس. پس زیبا بودنشم زیاد دست من نیست. هرچند اصلا هم برام اهمیتی نداره.
من لیسانس مهندسیم دنبال کار حتما میرم اما همسرم دوست داره اوایل زندگی تمام وقت پیشش باشم.
نگرانیت کاملا درسته متاسفانه درطول نامزدی و عقد اصلا لازم نبود من درمورد مشکلاتم چیزی بگم رفتار مادرم اینقد تابلو بود که شوهرم همون اول کاملا اخلاقش دستش اومد.
همسرم از خونوادش راضیه و فک میکنه بهترین روزا رو من در کنارشون خواهم داشت و اینه که عذابم میده من میخوام اون مدت کمترین تنش رو داشته باشم چون اول زندگیمه و واقعا نمیخوام خرابش کنم.
از زندگی باهاشون نگرانی و ترس دارم چون هرکدوم اخلاقای خاص خودشونو دارن فوق العاده بیخیال و بی تفاوتن و من اینجور آدمی نیستم. بهترین کاری که میتونم بکنم اینه که مثل خودشون باشم اما واسه منی که 25 سال متفاوت زندگی کردم سخته.
شوهرم مثل تمام مردای دیگه طرف خونوادشه و فک میکنه بهترین آدمای دنیان. تو این مدت که توی این تالار بودم خوب فهمیدم حتی اگه از خونواده همسرم متنفر باشم گفتنش به شوهرم و انتظار حمایت از طرفش غیر ازینکه انرژیمو بگیره هیچ سودی نداره. من از حالا دارم کنار میام که توی اون خونه من تنهام و شوهرم با خونوادش باید یاد بگیرم خودم جلو برم اینجوری وقتی سطح انتظارمو پایین بیارم از سختیش کمتر میشه.
تمام سعیمو میکنم با محبت همسرمو جذب کنم اما نمیدونم تا کی میتونم تنهایی جلو برم
علاقه مندی ها (Bookmarks)