سارا جان میدونم چی میگی. خیلی از ما آدما همچین روزایی رو دیدیم و هنوز هم میبینیم.
همونطور که گفتی خدا همراهت هست. یکم توجه کن بهش میفهمی تنها نیستی.

مشکلات اگه چند تا با هم برات پیش اومده راهش این نیست که همشو با هم بخوای حل کنی و یه جا جمعش کنی و یه غم گنده درست کنی و بخوری. بلکه سعی کن تک تک حلشون کنی و همرو با هم به روی خودت نیار و فکرتو خراب نکن.
یه نصیحت از من. هرچقدر میتونی سعی کن خونسرد باشی.
سعی کن از مشکلات برای خودت سکو بسازی نه غم. گاهی سخت بنظر میاد. اما وقتی میبینی توجه کافی بهت نمیشه و بهای کافی بهت نمیدن و تلاشت نتیجه نداره ، فکر نکن قراره همیشه همینطوری بمونی.
به خودت هی نگو بازنده. اسم مرگ رو از رو آیدیت بردار ( به مدیر بگی درسش میکنه ) هر چقدرم افسرده ای سعی کن بخندی و الکی هم شده بخند.

بخدا حیفه که بخوای خودتو اینجوری ناراحت کنی

در مورد مشکل مالیت به پدرت حتما بگو. حتی اگه توجه نکرد یا برخورد خوبی نکرد.
ارتباطتو با خانوادت حفظ کن. سعی کن از موضع ضعف باهاشون نگی و اعتماد بنفس داشته باش.

اگه خیلی داغون شدی سعی کن هر طور شده نمازتو بخونی چون حتما آروم میشی. از خدا بخواه نیازاتو بهت بده.

موسیقی های خوب و آروم گوش بده نه غمگین. بعضی کتابای داستان هم خیلی خوبن اگه تونستی بخر بخون. سعی کن در حد 5 دقیقم شده روزانه ورزش کن. هر طور که تونستی. بعدا هر چقدر تونستی زمانشو بیشتر کن

و در نهایت با کمی صبرو حوصله و لبخند ( حتی الکی، حتی وقتی تنهایی ) سر فرصت به راهکار های مشکلاتت فکر کن.


اینم بگم بعضی مشکلات خودشون خود بخود حل میشن. یه جور که باورت نمیشه. برای بعضی هم باید برنامه ریزی کنی.

به یخچال هم رحم نکن