نقل قول نوشته اصلی توسط nardil نمایش پست ها
شما نه اولین نفری هستین که با این مساله برخورد میکنین نه اخرین نفر! برای من هم این اتفاق افتاده!
دقیقا سال اول دبیرستان بودم که حالتی شبیه این برای من هم پیش اومد البته به نوعی متفاوت چون من دخترم و خب در زمان ما ضرب و شتم و جرح تو مدارس دخترونه رایج نبودن الانو نمیدونم!
من جز تاپ ترین بچه های مدرسه بودم تو زمینه ی درسی و بیشتر مورد حسادت افراد قرار میگرفتم به قدری که حتی معاون مدرسه منو صدا کرد و این موضوع رو به من گوشزد کرد و نهایتا یکی از معلمانمون به من گفت: تو کارهای خیلی مهم تری از حسادت ورزیدن یا واکنش نشون دادن به حسادت های بقیه داری، بچسب به درس و زندگیت و 10 سال بعد ببین تو کجایی و اینا کجا! زمان سپری شد و من و دوستم هر 2 با رتبه های 2 رقمی وارد بهترین دانشگاه ها شدیم و الان هر 2 داریم دکتری میگیریم ولی اونها اغلب ازدواج کردن و بچه دارن و به دیپلم یا فوق دیپلمی از یه موسسه ی "من در آورده" اکتفا کردن و دقیقا مثل مادرانشون و نسل های قبلی زندگی میکنن اما ما 2 تا الان کمیت و کیفیت زندگیمون با نسل های قبلیمون کاملا متفاوت و 100 البته بهتره و باعث خرسندی جفتمون! هر زمان ما رو میبینن با حس شکست رخنه کرده در وجودشون و با حالتی که خودشونم قبول دارن خیلی از ما عقب موندن از ما درس و کار و درامد و ... مون رو میپرسن و حتی وقتی اقای جوونی رو کنار ما میبینن حس میکنن نامزدمونه و لابد فوق تخصص فلان رشته!
اینا رو گفتم که بدونی بیخیال این موضوعات شو! بزار اونا هر کاری میخوان بکنن، تو الان تو برحه ی مهمی از زندگیت هستی، به درس و زندگیت برس، اصلا حساس نشو به حرفاشون، حساس شدن تو باعث میشه اونا راغب تر بشن به کاراشون ولی وقتی ببینن تره هم برای حرفا و کاراشون خرد نمیکنی دیگه بیخیال میشن. من که دختر بودم و حساس تر از یک پسر!!! تونستم بیخیال همه شون و حرفا و کاراشون بشم تو که پسری و باید قوی تر باشی. همه ی این روزا میگذره و نهایتا این عاقبت و ثمره ی زندگی ادماس که میمونه! عاقبت خوش و خوبی برای خودت بساز تا همه غبطه بخورن بهت!
خیلی ممنون واقعا حرف های درستی زدید
ولی نمیدونم چرا هر وقت اذیتم میکنند همه همه حرفایی که شما یا بقیه دوستان زدند رو یادم میره
و ذهنم شروع میکنه به تولید افکار منفی
آخرشم به این نتیجه میرسم که 4 روز نرم مدرسه تا حالم خوب شه