جهنم رو با چشمان خودم دیدم

[ZENDEGIBEHTAR]

متاسفانه اصلا مشاوران خوبی برای راهنمایی ندارین
اینکه شما برای همسرتون مادری کنین و بزرگش کنین برای زندگیتون سمه.شما باید معشوقه همسرتون باشین نه مادرش در غیر این صورت همسرتون به جز مادرش که شما باشین یه معشوقه هم احتیاج دارن.
مادرتون بهتره برای دختر خودشون دلسوزی کنن نه کسی که رک و مسلم میگن علاقه ای به ادامه زندگی با شما ندارن.
باید خداروشکر کنین که الان متوجه شدین و همسرتون خیلی واضح بهتون گفتن تمایل به ادامه زندگی ندارن.
اصلا ایشونو تحسین نمیکنم ولی شما باید از موقعیت بوجود اومده استفاده کنین و احساسات رو بذارین کنار.
واقعیت چیز دیگه ای هست لطفا نه دل خودتونو خوش کنین و خودتونو گول بزنید و توجیح کنید.فقط دلتون به حال خودتون بسوزه.
واقعیت رو ببینید و منطق داشته باشین.
گفتن اینکه همسرتون نیاز به حامی دارن خیلی خیلی راحت تر از اونیه که بهتون میگفتن نمیخوان باهاتون زندگی کنن.
مطمعن باشین اگر مشکلشون عدم حمایت بود بهتون میگفتن نه اینکه برن سراغ اخرین مرحله و خیلی مکحم هم پای حرفشون باشن و عملیش کنن.
دوست من چرا خوابین؟لطفا چشماتونو باز کنید و حقیقت رو ببینید
دلایلی که همسرتون برای کار نکردن اوردن همه بهانه ای بیش نبود
مثلا که چی با این همه اصرار شما و یتنه هموار کردن مسیر این زندگی سر بگیره؟میدونین دارین چیکار میکنین؟دارین شوهرتونو مجبور میکنین با شما زندگی کنه.سر کار نمیره میگین بیا این کار.میگه بیا شهر ما میگی میام....
همسرتون گفته نمیخوام زندگی کنم شرایط اقتصادی و اخلاقی ازدواج هم ندارن حق طلاق رو هم دادن بهتون.اینجور زندگی نه تنها دوامی نداره بلکه حرف بزنین همه این موضوع رو میکوبن تو سرتون که زوری موندی تو این زندگی.

[haniye68]

متاسفانه اصلا مشاوران خوبی برای راهنمایی ندارین
اینکه شما برای همسرتون مادری کنین و بزرگش کنین برای زندگیتون سمه.شما باید معشوقه همسرتون باشین نه مادرش در غیر این صورت همسرتون به جز مادرش که شما باشین یه معشوقه هم احتیاج دارن.
مادرتون بهتره برای دختر خودشون دلسوزی کنن نه کسی که رک و مسلم میگن علاقه ای به ادامه زندگی با شما ندارن.
باید خداروشکر کنین که الان متوجه شدین و همسرتون خیلی واضح بهتون گفتن تمایل به ادامه زندگی ندارن.
اصلا ایشونو تحسین نمیکنم ولی شما باید از موقعیت بوجود اومده استفاده کنین و احساسات رو بذارین کنار.
واقعیت چیز دیگه ای هست لطفا نه دل خودتونو خوش کنین و خودتونو گول بزنید و توجیح کنید.فقط دلتون به حال خودتون بسوزه.
واقعیت رو ببینید و منطق داشته باشین.
گفتن اینکه همسرتون نیاز به حامی دارن خیلی خیلی راحت تر از اونیه که بهتون میگفتن نمیخوان باهاتون زندگی کنن.
مطمعن باشین اگر مشکلشون عدم حمایت بود بهتون میگفتن نه اینکه برن سراغ اخرین مرحله و خیلی مکحم هم پای حرفشون باشن و عملیش کنن.
دوست من چرا خوابین؟لطفا چشماتونو باز کنید و حقیقت رو ببینید
دلایلی که همسرتون برای کار نکردن اوردن همه بهانه ای بیش نبود
مثلا که چی با این همه اصرار شما و یتنه هموار کردن مسیر این زندگی سر بگیره؟میدونین دارین چیکار میکنین؟دارین شوهرتونو مجبور میکنین با شما زندگی کنه.سر کار نمیره میگین بیا این کار.میگه بیا شهر ما میگی میام....
همسرتون گفته نمیخوام زندگی کنم شرایط اقتصادی و اخلاقی ازدواج هم ندارن حق طلاق رو هم دادن بهتون.اینجور زندگی نه تنها دوامی نداره بلکه حرف بزنین همه این موضوع رو میکوبن تو سرتون که زوری موندی تو این زندگی.

واقعا !!!!!!!!!!!!!!یعنی شما فکر میکنی من اشتباه میکنم............من فقط و فقط بخاطر اینکه بهش نشون بدم که انسانیت و وجدان دارم و چقد میتونم فداکار و از خودگذشته باشم باهاش قرار گذاشتم...............یعنی شما فکر میکنین من کاملا در اشتباهم ...........آخه همش پیش خودم فکر مکینم که یه کاری واسه زندگیم بکنم تا دستم نره و نابود نشه........همش غصه میخورم اصلا نمیتونم درست تصمیم گیری کنم..........میگم شاید یه راهی برای برگشت باشه!!!!!!!!!دارم خل میشم خدایا..........طلاق برای من خیلی سنگینه

[ZENDEGIBEHTAR]

واقعا !!!!!!!!!!!!!!یعنی شما فکر میکنی من اشتباه میکنم............من فقط و فقط بخاطر اینکه بهش نشون بدم که انسانیت و وجدان دارم و چقد میتونم فداکار و از خودگذشته باشم باهاش قرار گذاشتم...............یعنی شما فکر میکنین من کاملا در اشتباهم ...........آخه همش پیش خودم فکر مکینم که یه کاری واسه زندگیم بکنم تا دستم نره و نابود نشه........همش غصه میخورم اصلا نمیتونم درست تصمیم گیری کنم..........میگم شاید یه راهی برای برگشت باشه!!!!!!!!!دارم خل میشم خدایا..........طلاق برای من خیلی سنگینه

میفهممت.طلاق واقعا دردناک و غیر قابل هضمه و به نظر من نمیشه در عین دلبستگی طلاق گرفت چون ادم نابود میشه.
اول باید به نقطه ای رسید که خودبه خود آدم از طرف مقابلش سرد میشه.به این نتیجه میرسه دیگه جنگیدن فتیده نداره و طرفم لیاقتش رو نداشت بعد باید از طلاق عاطفی شروع کرد.یعنی احساست رو کنترل کنی و کم کم زندگیت رو از طرف مقابلت جدا کنی و بعد اقدام برای طلاق کرد.
هر کاری از دستتون بر میاد برای زندگیتون انجام بدین ولی عزت نفستونو حفظ کنین و کاری نکنین که همسرتون ازتون فراری بشه.
غرور و شانتونو حفظ کنین.
شما برای این زندگی کم نذاشتین و همسرتون هم کاملا شمارو میشناسن و میدونن خودشون زیاده روی کردن.
خودتو تباه نکن.هر کاری از دستت میاد انجام بده برای حفظ زندگیت ولی خودت رو هم بی ارزش نکن.اینجوری بعدا نمیگی کاش فلان کار و میکردم و یا چرا اینکاراو کردم و خودمو کوچیک کردم.
بنظرم الان سعی کن روی خودت کار کنی.برای خودت زندگی کن و ذهنتو از شوهرتو این موضوع دور کن.از همسرت خبری نگیر ببین چیکار میکنه