من کاملا شما رو درک میکنم، اما به عنوان کسی که تجربه ی مشابه شما رو تقریبا دارم عرض میکنم که این افکار واقعا دردی از شما رو درمان نمیکنن، با افتخار زندگی کنین و اصلا افسوس اون موارد رو نخورین، مهم اینه که شما الان موفقید، رشته ی تحصیلی و مقطع و ... درسته برای ماهایی که تو جو علمی کشور هستیم مهمیم اما هر رشته و هر مقطعی اگر یاد بگیرین که به خودتون احترام بزارین و برای خودتون ارزش قایل بشین اونموقع هویت پیدا میکنه، من الان میبینم کسایی که مثلا کارشناسی علوم ازمایشگاه یا دبیری ریاضی میخونن بیشتر از زمانی که من دانشجوی کارشناسی و بعدش ارشد و الان دکتری رشته ی خودم هستم برا خودشون نوشابه باز میکنن،شما الان تجربیات گرانبهاتری از دوستان خودتون دارید، باور کنین زندگی اون قدر پیچ و خم داره که الان میبینم عجله ی زیاد برا تحصیل و ازدواج و ... بیمورده و تو هر برحه ای باید صرفا نهایت لذت رو از زندگی برد و شاد زیست، 5 سال خیلی زمان جبران ناپذیری نیست اگر حواستونو جمع کنین و من بعد مسیر صحیح رو برید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)