دوستان دو تا نکته رو نادیده گرفتن.
اول اینکه شما روی تز کار نمیکنید تا توی خونه درس بخونید و حتما باید سر کلاس برید. به نظر هیچی به اندازه رفت و آمد سخت نیست.
دوم اینکه سه تا پنج سالی که فرمودند تمام سالهای باقی مونده از خردسالی بچهها و جوونی خودتونه.
یک مادر تحصیل کرده شاید باعث بشه بچههاش بهش افتخار کنن اما از یه جایی به بعد دیگه نمیتونه علاقه واقعیشون رو جلب یا کمبودها رو جبران کنه. اصولا توی یه مقاله معتبر میخوندم که مادران شاغل ژاپنی، چندین برابر مادران تمام وقت به نیازهای مادی بچههاشون میرسن و علتش اینه که حتی اگر واقعا عالی باشند بازهم ناخودآگاه احساس عذاب وجدان دارند.
شما نیاز دارید خسته نباشید تا بتونید با آرامش جنبههای مختلف زندگی رو مدیریت کنید.
گمون نمیکنم شادی شما در گرو جنگ با تمام سنتها و به پا خواستن برای حقوق فمینیستی باشه.
اگر همسرتون دوست نداره رانندگی کنید با کمال میل مجبورش کنید شما رو همه جا ببره.
اگر زحمت کشیدید و همسرتون رو حمایت کردید تا درس بخونه چرا حالا نباید از نتیجه زحمتهاتون لذت ببرید و با آرامش از سودی که نصیب شرکت میشه استفاده کنید. مدتی رو در مقام مصرف کننده قرار بگیرید و اوقاتی رو به خوشی خودتون اختصاص بدید.
دوستانی که رفتن، دوستانی که پروفسور بهترین دانشگاه دنیا شدند و... زندگی خودشون رو دارند. شرایط و مشکلات و دغدغه و... خودشون رو هم. شما که نمیتونید زندگیتون رو سر چشم و هم چشمی نابود کنید!








علاقه مندی ها (Bookmarks)