[quote=اسما@;418368]نوشته اصلی توسط اسما@
سلام عزيزم خيلي ممنون كه خوندي و واسم نوشتي
درسته اون با بي محبتي و بي عاطفگي هاش تردم كرده اما خب من هم كاسه ي. چه كنم چه كنم دست نگرفتم بشينم گوشه خونه گريه كنم در عوض سعي كردم با سياست زنانه توجه اش رو جلب كنم .. من شخصيتم متاسفانه مغروره تا حدي كه نذاشتم كسي اشك هامو ببينه خصوصاً همسرم چون نمي خواستم بدونه داره تحقيرم مي كنه يا با رفتار هاش از پا در اومدم براي همين يه بار كه دلم حسابي پر بودو تنها بودم تو خونه و گريه مي كردم اونم از راه رسيد و شوكه شد ولي اصلاً نپرسيد چي شده...در عين حال صبور هم هستم مي دونستم اگر بخوام زندگيمو سر و سامون بدم بايد محبت هاي بدون چشم داشت داشته باشم مثلاً بيمار بود من خونه موندم ازش مراقبت كردم يا روز تولدش غذاي مورد علاقه اش. پختم به اميد اينكه توجه اش جلب بشه.. بماند كه من وسواس ظاهر هم دارم يعني اصلاً نمي تونم با ظاهر نامرتب و شلخته حتي تو خونه ي خودم بگردم.. مهموني مي دادم و مهموني هايي كه دوتايي دعوت مي شديم در كمال ارامش و حفظ ظاهر و احترام همديگه حضور پيدا مي كرديم( البته اون اول ها) يا به پيشنهاد خودم دوست هاي صميميشو با خونواده دعوت كردم به شكل و ظاهرم مي رسيدم و غذاهاي مختلتف مي پختم ... صبح ها قبل بيرون زدن از خونه به عادت پدرم كه هميشه مادرم رو ماچ مي كرد منم اين كا رو كردم گفتم تا بلكه اونم راه بيوفته ...مناز بچگي مي دونستم اخلاقش گنده و كم حرفه. و اصلاً احساسي نيست با همين شرايط هم پذيرفتم باهاش ازدواج كنم ... جالبه يه مدت كه اعصابم ازش داغون بود و به روش نمي اوردم اين عمل رو صبح ها انجام نمي دادم يكي دوسه روز بعد اومد تو اتاقم نشست گفت از چيزي ناراحتي منم تعجب كردم چون اصلاً به روش نياوردم گفتم از كجا خبر داري گفت اخه دوسه روزه اصلاً انرژي نداري حال نداري منم ماچ نمي كني!!!!! از بچگي هميشه موهامو كوتاه مي كردم ولي واسه مراسم ازدواجم گذاشتم بلند بشه پنج ماه بود ازدواج كرده بودم رفتم موهامو كلاً كوتاه كردم وقتي برگشتم خونه اصلاً ازش انتظار واكنش احساسي يا عجيبي نداشتم گفتم باز بي توجهي مي كنه ديگه.. تا يه هفته با من لج بود و قيافه امو مسخره مي كرد!!من تو محيط همكار ها و دانشگاه و كار روزي صدتا مرد مي بينم و باهاشون برخورد مي كنم و بلدم چجوري بشونمشون سر جاشون يا جواب انتقاد هاشونو بدم با هاشون مواجه بشم چوري كه يادش بخير يكي از همكلاسي ها مي گفت بدبخت اوني كه بياد توي شير زنو بگيره ولي حالا مثل اينكه من بدبخت شدم...براي مشاوره هم با يكي از استادهاي خودم كه باهاش راحت بودم صحبت كردم اونم گفت بايد همسرت رو ببينم منم نخواستم همسرم بفهمه به يه مشاور رجوع كردم چون قبلاً كه نظرش رو پرسيده بودم خيلي واكنش تندي داشت .. يه قرار ملاقات با هزار بدبختي جوري همسرم نفهمه جلسه مشاوره خانواده است گذاشتيم ولي چشتون روز بد نبينه انچنان بهش برخورد كه چرا بايد اسرار زندگيمونو يه استاد دانشگاه بدونه لابد الان كل دانشگاه هم خبر دارن يا منو متهم كرد كه با اون استاد سر و سري دارم كه اون از مشكلات ما خبرداره... خدايي خستم امروز ٣ هفته هست اومدم بيرون از اون خونه خونواده ها هم اصلاً انگار نه انگار كلاً خودشونو زياد دخالت نمي دن نمي دونم اين خوبه يا نه.. ممنونم از بابت راهنماييت حتماً مي خونم چيزايي رو كه گفت ولي اخه همه ي اينا مال وقتيه كه نمي دونستم با اون خانم در اتباطه
علاقه مندی ها (Bookmarks)