ناامیدی شدید

[vjjafari]

سلام بر شما
این حس شما منو به یاد چند سال پیش خودم میندازه.آخه منم از جوشهای صورتم خیلی ناراحت بودم.اتفاقا اطرافیانم و خانواده ام مسخرم میکردند و طعنه میزدند و همین دردم رو بیشتر میکرد.
یه روز با خودم گفتم:میرم مسجد تا با خدا حرف بزنم.وقتی رفتم اونجا اتفاقا چندتا دوست خوب پیدا کردم که اون ها هم قیافه شون مثل من بود و ساده و معمولی بودند ولی آروم آروم با هم دوست شدیم.خصوصیت جالبی که این دوستای مسجدی داشتند این بود که نعمت های مختلفی رو برای خودشون میشمردند مثلا یکیشون میگفت: من رتبه صد و هفتاد رو توی کنکور امسال آوردم. وبرای همین نعمت خدا رو شکر میکردند. البته من که چهره شناس نیستم ولی این که میگن بعضیا قیافه ندارن ولی نور چهره دارند رو اونجا فهمیدم یعنی چی.
برای واضح تر شدن مطلب مثال میزنم به آیت الله بهجت که قیافه خوبی نداشت و حتی از معمولی هم پایین تر بود ولی نور چهره ش اینقدر زیاد بود که وقتی می بینیمش یاد خدا می افتیم.
خلاصه از اون وقتی که با این آدما طرح رفاقت ریختم دو تا از مشکلاتم حل شد:1.عواطفم که لطمه خورده بود دوباره سر جاش برگشت2.فهمیدم که همه چیز به قیافه خوب نیست و خدا اینقدر نعمتای بهتر و جالبتری به ما داده که برای دیدنشون باید یه کم دقت کنیم.مثلا یکی از خصوصیات شما که از صحبت ها تون فهمیدم احساسات عالی شماست و همین اندازه یه دنیا می ازرزه. دومیش هم نماز خوندن شماس که واقعا باید پیش خدا شکرش رو بجا بیارید.
من از طرف خودم و خدای خودم از شما عزیز دل خدا واقعا تشکر میکنم و به این دل شکسته و با خداتون غبطه می خورم.

نکته آخر:
توکلتون بر خدا باشه و توسل به اهلبیت علیهم السلام رو با رفتن به هیئت هفتگی فراموش نکنید.

پیشنهاد آخر:
توی این کانال تلگرام حتما عضو بشین.به دردتون می خوره:
https://telegram.me/alabd110

[sepita]

سلام مرسی از جوابتون

اتفاقا از این که قیافم چه جوریه اصلا مهم نیس من معمولی بودنو دوس دارم اما مشکل اصلیه من پوسته بده صورتمه ...همین منو کلافه کرده دیگ اصلا نمیتونم جایی برم و اعتماد به نفس ندارم . باور کنید هر روز جوش میزنه پوستم ..گونه هام اب شدن و زیر چشمام سیاه کبود و..مثله معتادا راستش من یه دوره افسردگی شدید داشتم جوری که هیچی واسم مهم نبود از اول دبیرستان شروع شد و همش خواب و گوشی ....کلا داغون حالا شما قیافه ادمی که همش خواب بوده هیچی نمیخورده و افسرده هم هست و تصور کنید ..
ولی حالا من دیگ گوشی ندارم یعنی خراب شد دیگه هم ندادم درستش کنن ..غذا میخورم ورزش میرم ولی روحیم خیلی بده
در ضمن من ادمیم که اگه ببینی میفهمی که نمیتونه با کسی جوش بخوره یعنی اصلا با کسی درد و دل نمیکنم چون احساس میکنم که مسخره میشم یا اون منو کم میبینه ...
کلا احساس ته خط و دارم مثل مادر بزرگا یا همش به دیگران دل داریو نصیحت میکنم ..ولی کسی حاضر نیست به دردای من گوش بده
الانم دیگه با همه دوستام کاتم ...من مشهد رفتم ..امام زاده رفتم ..ولی هیچی با چند ماه پیشم فرقی ندارم از لحاظ روحی و جسمی و...
خسته ام خیلی از تنهایی ..از شرایطم ...این که من چرا افسرده شدم و چرا من اینجور شدم سوالایی که کلافم کرده...این که چرا میرم سمته خدا جوابی نمیگیرم دیوونم کرده دیگ باید چیکار کنم تا خدا منو ببینه ...امیدوارم درک کنین کارم از دوسته خوب و بد گذشته من به همه بی اعتمادم ...امیدوارم درک کنین