زندگیم رو به نابودیه ونمیتونم کنترلشو بدست بگیرم

[زندگی بهتر]

با سلام و احترام. شخصا افتخار میکنم که دارم برای شما مینویسم. من از افرادی چون شما با نام کوه یاد میکنم. انسان های نادری وجود دارند که همچون شما با ناملایمات روزگار مبارزه کنند و ادامه دهند. این حرف ها نه به منظور تشویق برایتان مینویسم و نه برای اصلاح روحیه. بلکه این حقیقت شماست. اگر در میان افرادی زندگی میکنید که درک صحیحی از شما ندارند یا به جای همراهیتان بر علیه شما هستند دلیل بر این نیست که مشکل از شماست و شما ناقصید. افرادی چون شما به مراتب قدرتمند از دیگرانند. موفقیت هایی که شما کسب میکنید فقط و فقط حاصل دسترنج و مبارزه خود شماست لذا ارزش هر گامی که رو به جلو برمیدارید برابر صدها گامی است که دیگران و حتی من برمیدارم. آفرین بر شما و احسنت که تا اینجا دوام آورده اید و تحصیلات خود را به پایان رساندید.
نمیتوانم بگویم در عمر حرفه ای خود امثال شما را زیاد دیده ام اما همانهایی که دیده ام با کمی جهت دهی درست به افکارشان به کامیابی رسیده اند. لذا من اسم آن ها را نزد خودم کوه میگذارم اولا به خاطر استحکامشان. و دوم به این دلیل که کوه ها همیشه سربلند هستند. شاید فکر کنید در تعریف از شما مبالغه کرده ام اما باور کنید آنچه که نوشتم خود شمایید و باید به خود افتخار کنید. به خود افتخار کنید و ببالید. شما برای موفقیت به معنای واقعی در خلاف جهت آب شنا کردید. همینکه انسانی نیکو هستید و دوره سخت دانشگاه را با بدترین شرایطی که داشتید به پایان رساندید خود موفقیتی بزرگ است چرا که به نظر هر کسی اگر بجای شما بود قید دانشگاه و تحصیل را میزد و خود را رها میکرد. اما شما ایستادید. شما نه ضعیف هستید و نه کوچک. تلاش کنید. تا اینجا که آمده اید پس ادامه دهید. هر جقدر هم فکر میکنید عمرتان هدر رفته مهم نیست. شما ادامه دهید و حرکت کنید. با سرایطی که شما پشت سر گذاشتید دیگر ترس اینده بی معنی است. و بدانید که هرگاه مشکلی داشتید من و همه دوستان آماده ایم تا جایی که توان داریم کمکتان کنیم.
برایتان آرزوی بهترین ها را دارم

[zaaraa]

با سلام و احترام. شخصا افتخار میکنم که دارم برای شما مینویسم. من از افرادی چون شما با نام کوه یاد میکنم. انسان های نادری وجود دارند که همچون شما با ناملایمات روزگار مبارزه کنند و ادامه دهند. این حرف ها نه به منظور تشویق برایتان مینویسم و نه برای اصلاح روحیه. بلکه این حقیقت شماست. اگر در میان افرادی زندگی میکنید که درک صحیحی از شما ندارند یا به جای همراهیتان بر علیه شما هستند دلیل بر این نیست که مشکل از شماست و شما ناقصید. افرادی چون شما به مراتب قدرتمند از دیگرانند. موفقیت هایی که شما کسب میکنید فقط و فقط حاصل دسترنج و مبارزه خود شماست لذا ارزش هر گامی که رو به جلو برمیدارید برابر صدها گامی است که دیگران و حتی من برمیدارم. آفرین بر شما و احسنت که تا اینجا دوام آورده اید و تحصیلات خود را به پایان رساندید.
نمیتوانم بگویم در عمر حرفه ای خود امثال شما را زیاد دیده ام اما همانهایی که دیده ام با کمی جهت دهی درست به افکارشان به کامیابی رسیده اند. لذا من اسم آن ها را نزد خودم کوه میگذارم اولا به خاطر استحکامشان. و دوم به این دلیل که کوه ها همیشه سربلند هستند. شاید فکر کنید در تعریف از شما مبالغه کرده ام اما باور کنید آنچه که نوشتم خود شمایید و باید به خود افتخار کنید. به خود افتخار کنید و ببالید. شما برای موفقیت به معنای واقعی در خلاف جهت آب شنا کردید. همینکه انسانی نیکو هستید و دوره سخت دانشگاه را با بدترین شرایطی که داشتید به پایان رساندید خود موفقیتی بزرگ است چرا که به نظر هر کسی اگر بجای شما بود قید دانشگاه و تحصیل را میزد و خود را رها میکرد. اما شما ایستادید. شما نه ضعیف هستید و نه کوچک. تلاش کنید. تا اینجا که آمده اید پس ادامه دهید. هر جقدر هم فکر میکنید عمرتان هدر رفته مهم نیست. شما ادامه دهید و حرکت کنید. با سرایطی که شما پشت سر گذاشتید دیگر ترس اینده بی معنی است. و بدانید که هرگاه مشکلی داشتید من و همه دوستان آماده ایم تا جایی که توان داریم کمکتان کنیم.
برایتان آرزوی بهترین ها را دارم

ممنونم از شما .حرفاتون دلگرم کننده و البته بیشتر از منه.
نمیدونم مشکلمو چطور دقیق بگم.شاید با گفتن ماجرای خودم از مشکل بازموندم
فکرمیکنم شاید من به نوعی مسولیت زندگیم رو به عهده نمیگیرم
من نیاز دارم تا روحیه خودمو،اراده خودمو،انگیزه های خودمو بسازم.با بی حوصلگی هام مبارزه کنم و نگذارم اونها مانع انجام کارهام بشن
من کارهای خودمو انجام نمیدم درحالیکه بهشون علاقه دارم.البته شاید دلیلش این باشه که انجام دادنش برام با سختی همراهه ولی باید به خودم بقولونم که باید انجامشون بدم. این زندگی منه.نباید از سختی فرار بکنم و دنبال کارهای راحت تر که همون شونه خالی کردن از زندگیم هست دست بزنم.

انجام ندادن کارهام یعنی اینکه میبینم سی و چندسالمه و هیچ چیزی ندارم.و قطعا دیگه از اون زمان به بعد رفتار مادرم خیلی خیلی بدتر از این میشه.یعنی طوری باهام برخورد میکنه که شاید شماها با گدای سرکوچه هم اینطور برخورد نکنید و من اونموقع چطور میتونم زندگی کنم.منی که با هزار ارزو درس خوندم.

فقطه مسئله اینه که من چطوری روحیه مو بسازم چه طوری باید انگیزه برای خودم ایجاد کنم چه طوری سختی های زندگیمو نادید بگیرم و باهاون زندگی کنم و بپذیرمشون چطوری بی حوصلگی هام و تنبلی هام رو به کم ترین حد برسونم
چهه طوری به خودم بگم اگه مسیری رو که انختاب کردی به درستی ادامش ندی اخرش خار و حقیر میشی چطوری ذهن خودمو از سیل فکرها و غرق شدن توی فکرها ازاد کنم
درواقع چطوری خودمو بیدار کنم.