سلام دوست عزیزم

من و شما خیلی شبیه به هم هستیم حتی می تونم بگم 90 درصد. تاپیک شما و 2 صفحه اول پستتونو که خوندم انگار خودم نوشته بودم کاملا درکتون می کنم . منم اینجا با شرایط شما کمک خاصی بهم نشد چون واقعا کسی درک نمی کنه وقتی برای خودت کسی باشی زحمت کشیده باشی به اینجا رسیده باشی و بهترین مادر دنیا رو داشته باشی، بعد چن نفر آدم کج فهم بیان بدترین توهینارو بهت بکنن حمایتت نکنن مالی به کنار عاطفی منظورمه و همه بیان بگن تو ببخش . نمی شه بخشید حس بدیه . خورد کردن یه آدم کار کمی نیست که بشه بخشید. توهین کردن نا حق بخشیدنی نیست منم خانواده شوهرم با تمام خوبیهایی که من و خانوادم در حقشون کردیم (احترام هایی که از ما دیدن) بدترین حرفارو به من زدن و وصله ها رو به من چسبوندن و به من گفتن از پسرمون جدا شو و برو . مشکلات من مثل شماست و حسامون مشترکه . نمی دونم دارم کار درست رو انجام می دم یا نه اما حداقل دارم یه کاری می کنم که حرص و جوش نخورم . منم مثل شما باهاشون روبرو نمی شم و نشدم همسرمم قبول کرده منم مثل شما رفتم شهر همسرم و رفتیم خونه دوست همسرم موندیم . به مادربزرگش سر زدیم و اونجا خونوادشو دیدم تنها حرفی که رد و بدل شد سلام و خداحافظی بود حتی تو صورتشونم نگاه نکردم. توام همین روند رو ادامه بده نمی گم اذیت نشدم چرا تمام دست و پام می لرزید اما بهتر از اینه که رو خطاهاشون چشم پوشی کنی . کارآزموده را دوباره آزمودن خطاست الان هم ببخشی و آشتی کنی بازم یه جور دیگه خوردت می کنن خودتو بالا بگیر براشون قیافه بگیر آدما خاکی مثل من و شما همین بلاها از طرف آدمایی که نمی فهمن سرشون میاد. چون همسر شما هم قبول کرده باهاشون روبرو نشی روبرو نشو حداقل تا وقتی حرفشون نمی شه راحتی بذار آرزو کنن یه بار ببیننت من شرطی گذاشتم برای دیدنشون اینکه رسما بیان از من و مادرم عذرخواهی کنن تا دوباره رفت و امد کنم همسرم گفت هیچ وقت نمیان منم گفتم پس هیچ وقت هم من نمی رم. لج و لجبازی نیست غرورم شکسته راه جبران رو با عذرخواهی از خودم و خونوادم باز گذاشتم دیگه تصمیم با اوناست تا اون موقع هم من دیگه راحتم.
امیدوارم کمکی کرده باشم در مورد کار خونه هم مشکل شمارو دارم هم بیرون کار می کنم هم خونه باید غذا بپزم و مرتب کنم هم واسه حقوقم برنامه ریزی می شه. هنوز واسه اون راهی پیدا نکردم پیدا کنم شمارو فراموش نمی کنم.