من نوزده سالگی با دیپلم رفتم سربازی، سال هشتاد و دو تمام شد و برای کنکور خواندم سال بعد رفتم دانشگاه، بیست و هفت سالگی لیسانس داشتم، سنم بالا بود تقریبا دیگه، یک جاهایی سر کار رفتم مقطعی، ولی باز هم خوب نبود ، دیگه نا امید شده بودم، شغل درست و حسابی وجود نداشت، تصمیم گرفتم فوق لیسانس بخونم و بالاخره در سی و دو سالگی به شغل خوب و حقوق خوب رسیدم به واسطه مدرک لیسانس ، در هر صورت این رو گفتم که بگم نا امید نباش تازه اول راهی و خیلی جا داری برای مشخص کردن مسیر زندگی، بیست و دو سال سن زیادی نیست که بخوای نا امید بشی
علاقه مندی ها (Bookmarks)