تنهایی داره منو میکشه

[فرشته مهربان]

با سلام

هر قدر ما بتوانیم خود را از دورن غنی کنیم و از دهندگی خود لذت ببریم و شادمان باشیم و توقع مدار نباشیم کمتر آسیب می بینیم و برعکس مرهم آسیب دیده ها هم خواهیم شد ..... طوری می شود که اگر محبتی ببینی گویی هدیه ای فوق العاده دریافت کرده ای قدر دان و سپاسگزار خواهی بود ... این در حالیست که وقتی توقع داشته باشی و نشود شکسته میشوی و اگر بشود عادی است و حس خاصی نمی دهد چون توقعش را داشته ای ...

شما نیازهایت را درست و زنانه و آنگونه که همسرت را به عنوان یک مرد در جایگاه یک تکیه گاه قابل و مطمئن می نشاند را به وی اعلام کن و بخواه اما اگر نشد یا نتوانست اگر دروناً غنی باشی درمانده نمیشوی .... حتی ممکنه گله مندیت را هم ابراز کنی اما چون از موضع ضعیفی و درماندگی و منطق نیست بلکه از موضع عاطفی و نیازمندیت به وی و زنانگی ات خواهد بود نه آزار دهنده خواهد بود و نه برای خودت یاس آور بلکه همینکه گله و انتظار و نیازت و کوتاهی او را به اینگونه بیان کرده ای و به دنبالش منتظر نیستی ..... لذت هم خواهی برد و لذت میل به تکیه گاه شدن و پناه بودن .... را به همسرت خواهی چشاند ... اینها همه مهارت می خواهد که می توانی کسب کنی

اینگونه هم غنی هستی ، هم تکیه می کنی به همسرت ، هم حتی در آغوش و پناه خود او و حمایت ها و امنیت بخشی هایش آنگونه که او هم نیاز دارد یار و مددکارش خواهی بود

پس مدتی به خودت بپرداز و ضعفهایت و توقع مداریت و خلاء هایت ...... و از دهندگیت البته دهندگی زنانه و تحت ولایت همسرت نه مردانه و مستقل لذت ببر و اثراتش را ببین ....

تا عامل نباشی نخواهی چشید